Klimmen in de Alpen
of: de weg naar boven

door: Nicole Luzar & Volker Roth

Laten we eens terugdenken aan onze eerste stappen in alpien terrein: al na 20 meter beweegt het touw zich alleen nog maar door er heel hard aan te trekken, het nutje bungelt naar beneden, en ik sta met knikkende knieën enkele meters boven de laatste tussenzekering. Er is in de verste verte geen haak te bekennen. Voor het eerst klim ik me vast – mijn god, hoe kom ik weer terug? Aan het einde van de dag waren we voor een route van 200 meter acht uur bezig geweest, maar we voelden ons als helden in de bergen.

We waren het er over eens: ergens moet iets fout gegaan zijn – maar wat? Tenslotte klommen we toch makkelijk VIIe graads in een sportklimgebied, en meestal on-sight! En nu deze problemen in een vijfje?! Haken om om te keren waren er niet, en donkere wolken dreigden met onweer. Alpiene touren stellen blijkbaar toch andere eisen dan de vertrouwde sportklimgebieden...

Ook bij de volgende touren werden we iedere keer weer afgeschrikt door het slechte weer of de slechte afzekering aan roestige haken; daar bovenop kwamen dan ook nog eens de moeizame aanloop en het afdalen. Uiteindelijk waren we het eens: we gingen liever weer sportklimmen in Arco! Daar was je tenminste in 5 minuten bij de rotsen, deed je een paar moeilijke routes, en ’s avonds dook je lekker de pizzeria in.

Foto links: Grande Fratello: “Plaisirklettern” op de Monte Colt bij Arco

De sportklimroutes daar waren weliswaar mooi, maar de echte beleving ontbrak. Er werd gefluisterd dat er ook touren in de Zwitserse Alpen waren die met boorhaken waren afgezekerd, en die een korte aanloop en gemakkelijke afdaling zouden hebben? Geen roestige haken of gesleep met een zware rugzak, geen problemen om het routeverloop te vinden, en het begin van de routes zouden zelfs gemarkeerd zijn. Zouden we toch nog een keer een poging moeten wagen? We gingen op ontdekkingsreis, en inderdaad, we vonden het beloofde land! Spiksplinternieuwe roestvrijstalen haken, en als de hakenafstand eens een keer wat groter werd, dan was er wel een plek voor een friend om de zenuwen in bedwang te houden. We klommen ons nergens vast, en lang voordat het donker was waren we weer terug in het dal: een perfecte klimdag!

Er werden steeds meer van zulke touren geopend, klimmers uit alle landen stroomden toe om het ongelofelijke te bewonderen en er van te genieten. What a wonderful world...
Tot op een dag we bij een hut een gesprek afluisterden van twee oude knakkers. Het ging daarbij om een route “by fair means” te beklimmen, het ging om mijlpalen van het alpiene geschiedenis, en om de toekomst van het alpinisme in het algemeen.

Waarover spraken deze gasten, zouden onze eerste stappen in de bergen dan toch de juiste manier geweest zijn? Waren we nu soms op een dood punt aanbeland? OK dan, friends en nutjes konden we inmiddels plaatsen, en we waren klaar voor een nieuwe poging. We hoefden ons tenslotte ook niet meteen te gaan meten met de alpiene klimidolen uit het verleden...

Foto boven: voorbereiding op de Peuterey zuidgraat.

De eerste poging was zelfs niet zo slecht, we konden de route bijna gelijk vinden, en we richtten zelfs een paar standplaatsen in. Wow!
Gelukkig en tevreden slenterden we terug het dal in, trots op wat we die dag gepresteerd hadden. Het was een hele nieuwe belevenis om helemaal op eigen kracht en in ons eentje zo’n route te beklimmen. Hiermee begon voor ons een nieuwe hoofdstuk, en kwamen er nieuwe doelen in beeld, die we enkele maanden daarvoor nog helemaal niet voor mogelijk hadden gehouden.

Slechts het uithoudingsvermogen en klimniveau mochten nog wel beter worden. Er moesten tenslotte toch een hoop VIIe of zelfs VIIIe graads alpiene touwlengtes binnen een dag geklommen kunnen worden, inclusief die aanhankelijke begeleider op de rug. Het is dus eigenlijk maar goed dat er alleen maar in de zomervakantie in de Alpen geklommen kan worden, zo blijft er genoeg tijd over om in sportklimgebieden te trainen. Zo steeg langzamerhand ons on-sight niveau, en snel lukten ook psycho-touren met verre haakafstanden. Zelfs een greep die uitbrak bracht ons niet meer uit balans.

De tijd was rijp voor een hele grote alpine klassieker! Ineens bleken routes op de Dru, de Marmolada of de Agnèr tot de mogelijkheden te behoren. De voorbereiding met spaarzame informatie, het onbekende dat op je afkomt, zorgt voor hoogspanning. Maar met het vertrouwen in eigen kunnen en ervaring is een hoop eenvoudig op te lossen. We zijn fit, we voelen ons goed, en alles loopt op rolletjes. Een perfecte klimdag! Waar kenden we dat ook al weer van?
Wat een gevoel, wanneer we boven op de Agnèr of de Dru stonden: totaal kapot maar meer dan gelukkig dat we deze route gevolgd zijn!

Foto boven: in “Moderne Zeiten” in de Marmolada wand kan het geen kwaad om stressvrij te zijn.

De Agnèr noordkant was voor ons overigens de aanleiding om serieus aan topo’s te gaan werken, nadat we dat zo nu en dan al sporadisch gedaan hadden. Op die manier wilden we de bijna 200 euro terugverdienen, die het verlies van onze autosleutels in deze tour gekost had – maar dat is weer een ander verhaal.
Na de correcties in het begin ontstonden zo eigen, gedetailleerde topo’s en precieze beschrijvingen. Maar ook de beste topo is natuurlijk niet zo goed als de klimmer die ‘m gebruikt, en kan niet de nodige ervaring of alpiene speurzin vervangen, die men zich in de loop van jaren moeizaam eigen moet maken. Een VIIe graads alpiene spleetroute die je zelf moet afzekeren stelt natuurlijk andere eisen aan een klimmer dan een sportklimroute met dezelfde moeilijkheidsgraad, om maar te zwijgen van het zoeken van het routeverloop in onoverzichtelijk terrein.

Spleet in het bovenste gedeelte van de “Cordier”-pijler op de Grands Charmoz... en altijd blijven lachen!

Hoewel we aan het begin van ieder klimseizoen een pagina lange lijst van grote droomtouren hadden, merkten we al snel, dat een uitgebreide voorraad aan kortere uitwijk- en slechtweer touren minstens zo belangrijk is. Uiteindelijk maken die, noodgedwongen, de meerderheid uit van geklommen routes. Zo ontstaat er onontkoombaar een bonte mix uit klassiekers, ‘genuß-’, ‘plaisir-‘ en sportklimroutes. We ondervinden deze afwisseling tussen de verschillende klimdisciplines en steensoorten echter helemaal niet als “storend”. Het tegendeel is waar: het houdt het avontuur dat klimsport heet levendig!

Wie daarentegen alleen maar in kalk of graniet klimt, uitsluitend sportklimroutes of goed afgezekerde ‘plaisir’ touren onderneemt, die mist de afwisseling en riskeert dat de “schönste Nebensache der Welt” maar saai wordt. Overigens komen we nog altijd graag in Zwitserland om een heerlijke ‘plaisir’ route in een fantastische omgeving te klimmen, omdat we heel goed weten, dat iedere klimdiscipline zijn eigen merites heeft.

Foto links: inmiddels helemaal gesaneerd en goed afgezekerd: de Salbit Zuidgraat.

We willen daarom met onze “Kletterführer Alpen” het hele spectrum van het alpiene rotsklimmen behandelen, en iedereen uitnodigen om eens over de grenzen van z’n vertrouwde klimdiscipline te kijken. We hopen dat ook minder ervaren klimmers met onze volledig zelf samengestelde beschrijvingen de vaak grootste hindernis kunnen nemen: het vinden van het begin van een route.

Bovendien zouden we heel blij zijn, als ons boek het bewustzijn voor het naast elkaar bestaan van de verschillende klimdisciplines (ethieken) zou kunnen aanwakkeren. Voor beginners en genieters de ‘plaisir’ routes, voor hardliners en classic fans de zelf af te zekeren routes, en voor de ervaren allrounders de absolute top, zoals “maître”  Michel Piola dat in Chamonix voordoet: relais bétons, fissures à protéger, dalles très engagées (ingeboorde standplaatsen, zelf af te zekeren spleten, en plaatlengtes waarvoor engagement nodig is om ze voor te klimmen).

In de westwand van Le Plateau zijn prachtige versnijdingen te vinden waar zelf de tussenzekeringen gelegd moeten worden, terwijl de standplaatsen ingeboord zijn.

Met dit in het achterhoofd hebben we ook enkele interviews met bekende eerstbeklimmers in het boek opgenomen. Moge iedereen zijn eigen mening vormen, nadat hij of zij een keer in contact is gekomen met de andere invalshoeken. En natuurlijk wensen we iedereen veel plezier in de bergen en een goede thuiskomst!

Bestel nu : voor € 38,95 plus verzendkosten.