Aiguille d'Argentiere :
de Flêche Rousse graat (AD-)

Tekst en foto's: Arnaud Temme
Zomer 2003

De imposante rotsgraten en diep ingesneden gletsjers van de Aiguille d'Argentiere zijn het decor voor een prachtige overschrijding die Paul en ik ons ten doel hebben gesteld. Van het zuidoosten loopt de Fleche Rousse graat naar de gelijknamige rotspunt, vanwaar de Aiguille zelf bereikt wordt. Afdaling naar het zuidwesten vervolgt dan normaal gesproken over de Milieu-gletsjer, maar de linkse arm van de Chardonnet-gletsjer kan ook worden gebruikt.

Vanaf het bergstation van de Grands Montets lift is de berg in zijn geheel te overzien en we krijgen er meteen al zin in. Zoals alles deze zomer (2003) is ook dit gebied niet bijzonder ruimhartig voorzien van sneeuw en de randspleten van de afdaalroutes grijnzen ons al tandenloos toe. Dat wordt een mooie afsluiter morgen!

De afdaling naar de Argentiere gletsjer en het lopen naar de hut worden opgevrolijkt door de verdacht regelmatige steen- en ijslawines die van de steile wanden van de Droites en de Courtes omlaag knallen. Zo extreem hebben we het beide nog nooit gezien. Wederom lijkt het een bizarre zomer. Het wordt uiteindelijk een sport om de als waanzinnig op en neer springende ijsblokken of de stofwolken van de steenslag als eerste te zien.

We besluiten om morgen om drie uur op te staan, een voornemen dat door het avondeten nog even in gevaar wordt gebracht. De complete schapepoot voor zes personen wordt uitgebreid eer aangedaan, maar daarna moeten we elkaar haast naar het lager drágen, zo vol zitten we.

Als een gevolg hiervan zijn de eerste uurtjes na vertrek niet geheel vrij van vieze luchtjes. Maar in het donker is dat wel handig, zo kunnen we elkaar niet makkelijk kwijt raken in de stenenzooi voor de gletsjer. Al snel zijn we bij de Col du Tour Noir, waar we linksaf de graat opklimmen. De laatste meters naar de graat moet ik in sprint afleggen, maar de opluchting die volgt op het feit dat ik de restprodukten van de schapepoot kwijt kan is die moeite meer dan waard.

Vanaf hier is het een aantal honderden meters lekker klauteren over de graat. Het uitzicht is prachtig, maar behoorlijk heiig. De voorspelling van onweer in de middag lijkt helemaal niet zo gek als je het vanaf hier bekijkt. Om torentjes en over randjes komen we hoger en hoger, totdat het moeilijkere klimmen begint.

Twee touwlengtes prachtig mixed-klimmen moeten ons links omhoog op een andere graat brengen. Met de pickel in de ene hand en de andere hand op het prachtige graniet werken we ons omhoog, zekerend aan ijsschroeven en schlinges. Moeilijk is het niet echt, wel prachtig!. Boven aangekomen kiezen we een variant om op de top van de Flechte Rousse te komen. In plaats van een beetje puinhappen krijgen we nu nog twee mooie rotslengtes die ons precies op de top van de Fleche Rousse (3832 m) brengen.

Na een korte pauze maken we een abseil aan de andere kant en bereiken we met wat klauteren en ijs de top van de Aiguille (d'Argentiere dus, 3909 m). Hier vindt Paul een in goede staat verkerende multitool in de sneeuw. Dat brengt de totale score voor deze tocht overigens op drie schlinges, een schroefkarabiner en de tool.

Met het oog op het weer zijn we ook hier al snel weer weg. Voor de afdaling kiezen we de Glacier de Milieu. Na een stukje afklimmen over ijs gaan we over rots verder. We trappen menig steen los en hopen maar dat we zo snel weg zijn dat de achter ons aanklimmende Fransen ons niet tot last zijn op dit stuk. Na de rots volgt weer een stevig stuk ijs voordat we bij de eerste randspleet aankomen. Met een lief sprongetje komen we hieroverheen en bij de overhangende tweede randspleet. Na wat verkenning kiezen we een plek waar deze er niet al te breed uitziet. Aan een sneeuwbirne over de rand hangend, zie ik echter dat dat toch iets te optimistisch gedacht is. We kiezen een andere plek, waar het er iets beter uitziet. Om tijd te sparen gooien we het touw dit keer om een grote natuurlijke sneeuwbirne heen.

Imiddels komen er van boven af en toe keien op topsnelheid naar beneden. 'Rondje 31 laag voor deze!'. We werken nu een voor een; de een kijkt naar boven of er keien aankomen, de ander speelt met sneeuw. Beiden komen we zo over de spleet heen, die op deze plaats zelfs dicht blijkt te zijn. Bij het doortrekken van het touw blijkt het echter volledig vast te zitten. Terwijl Paul me van beneden zekert, klim ik weer naar boven, werk het hopeloos vastzittende touw los van de natuurlijke birne en maak een nieuwe. Daaraan seil ik vervolgens af. Al met al kost deze grap ons een uur extra.

Snel dalen we nu, met vier knopen en bijna 20 meter tussen ons in, af naar het apere gedeelte van de gletsjer. Daar komen we vervolgens met een aantal sprongetjes doorheen, zodat we om een uur of twee op de Argentiere gletsjer staan. Op dat moment begint het te regenen, precies zoals we afgesproken hadden. De laatste twee uur naar het halfstation van de Grand Montets maakt het allemaal niet meer uit, wij zijn veilig en hebben weer een prachtige tocht op zak!