AD+/D-
Barre des Ecrins via couloir Barre Noire

Tekst en Fotografie: Menno Boermans, verscheen eerder in Limits

De mooiste beklimmingen zijn niet altijd de moeilijkste. De mooiste beklimmingen zijn niet altijd de langste, en de mooiste beklimmingen zijn niet altijd de meest voor de hand liggende. In de rubriek AD+/D- een serie verhalen over mooie routes van middelbaar niveau die goed te doen zijn voor de lichtgevorderde alpinist. Dit keer de Barre Noire.

In een gierende storm bind ik mijn stijgijzers onder. De sneeuw komt horizontaal voorbij en de wind snijdt in mijn gezicht. Geen weer om op pad te gaan eigenlijk. De groepen die zich laten leiden door een gids besluiten dan ook één voor één terug te keren naar de warmte van de hut. Geen Barre des Écrins voor hen vandaag. Wij lopen stug door. Het weerbericht gaf toch immers ook gisteravond nog mooi weer aan. Niels en ik besluiten het een uurtje aan te zien. Vanaf de Refuge Écrins gaat het over de vlakke Glacier Blanc richting col. We staan onderaan de 'Barre' en het lukt ons om tussen de sneeuwvlagen door schimmen te zien van de Barre Noire, voor de eerste uren van vandaag ons decor. Een couloir verbindt de gletsjer met het Brèche des Écrins.

Niels, gaat voor. Het is prachtig firn. De punten van de stijgijzers verdwijnen goeddeels in de witte laag, en de vreugde is compleet als we een ijsgeultje vinden dat van onder tot boven prachtig houvast biedt aan onze ijsboren. Het ritme is gauw gevonden.

Halverwege de wand gebeurt waar we op hoopten. Alsof een nieuw bedrijf van een toneelstuk is aangebroken, worden de wolken aan de kant geschoven. De sneeuwval stopt, en ook het gebrul van de wind is verdwenen. Op naar de zon, die boven ons de top van de Barre al beschijnt. Na twee uur klimmen we het couloir uit. Een slokje water, een reep en door. De top heeft een pyramide-achtige opbouw en is vanaf hier te bereiken via de Noordoostgraat. Verbonden door kort touw klauteren we over brokkelige rots. Halverwege klimmen we door twee kleine schoorsteentjes vanwaar we de onaantrekkelijke zwarte diepte van de Zuidwand in kijken. Het tweede stuk van de graat is her en der bedekt met een dikke laag ijs, waarin de bijlen goed grip hebben. Een aantal keer verlaten we de bovenkant van de graat en klimmen we in mixed terrein op de rand van graat en noordwand. Dit is puur genieten.

Vanaf de top zien we hoe rijen zwarte stipjes van de hut terugkeren richting dal. Door de drukte mag iedereen maar één nacht in de hut slapen. Nu moeten zij plaats maken voor de volgende lading, ook al hebben ze vandaag de tocht naar de Barre niet kunnen maken. Wat zullen zij balen. Voor ons maakt dit het plezier nog groter. Geheel alleen genieten we van het uitzicht over de toppen van het Parc National des Écrins.

Na de afdaling over de westgraat, met maximaal tweede-graads passages, komen we weer op de gletsjer uit. Het is inmiddels zo heet geworden dat we tot onze knieën in de sneeuw verdwijnen. Als we via de normaalweg zijn afgedaald kijken we nog even om. In al haar pracht ligt de berg te zonnen. Vanochtend gingen we aan de linkerkant door het couloir omhoog. Toen over de graat verder naar rechts en vanaf de top aan de rechterzijde weer naar beneden. Een niet al te lange tocht -wij deden er zeven uur over- waarin bijna alle technieken uit de kast werden gehaald. Een rondje Barre: prachtig alternatief voor de ietwat saaie, doorgaans drukke normaalweg op deze 4000er.

Info: Oost-West Overschrijding Barre des Écrins
De aanloop vanaf de Refuge Écrins (3175m) gaat over de Glacier Blanc. Het Noordwestcouloir op de Barre Noire (AD) is bijna 400 meter hoog. Het eerste stuk is 50 graden, later wordt het iets steiler, maximaal 60 graden. Vanaf het Brèche des Écrins (3665m) gaat de route eerst over een sneeuwflank en later over de Noordoostgraat (PD+/AD-) naar de top (4101m). Deze graat is vaak verijsd en biedt dan leuk klimwerk in mixed terrein. De afdaling gaat over de Westgraat (PD).

Kaart:
IGN 3436 Meije-Pelvoux 1:25000

Informatie:

• Gebietsfuhrer Dauphiné van Bergverlag Rother
• Normalwege aller 4000er van Richard Goedeke.