Een vrolijke dag

Door: Iljitsj van Kessel en Monique Gentenaar

We worden wakker in de zon terwijl we op blote voeten door het koude gras lopen. De douche haalt vervolgens de laatste slaap uit ons lichaam weg. Wat een begin van de dag op de bijna uitgestorven camping in Canazei. Even later rijden we vrolijk slingerend over de Dolomietenstraße naar de andere kant van de Sellagroep. Het is rustig op de weg en de vrolijke stem van Bart van der Weide, de lead zanger van Racoon, tettert op gepaste wijze 'feels like flying' door de luidsprekers. De zon, die nog laag staat, schijnt in ons gezicht. Wat een luxe om zo met klimmen bezig te kunnen zijn.

Met Corvara al in zicht zetten we de auto in de zon om de lekkere broodjes, die we onderweg hebben gekocht, op te eten. Even later rolt de auto Corvara in en tien minuten later zitten we in de kabelbaan die ons in de richting van onze route brengt. Het heeft er in de Dolomieten veel van weg dat het adagium 'gemak dient de mens' letterlijk is opgevat en daarom is klimmen er zo leuk. Als je wilt heb je namelijk private parking onder aan de rots en waar die ontbreekt, kan je met een beetje goede wil een stoeltjeslift nemen. Natuurlijk, je kan het jezelf hier ook veel moeilijker maken. Ik weet er alles van want ik heb een paar slopende tochten in dit gebied achter de rug.

Helaas staat het tweede deel van de lift, wegens onderhoud stil. Dan maar lopen. Lekker rustig en genietend van het mooie weer komt de instap snel dichterbij. De wand waarover onze route loopt ziet er prachtig uit. Bovendien ligt hij al lekker in de zon. Na wat puimrommelen staan we bij de instap. Wat hoger is al een ander touwgroepje in de wand. Gezellig! De eerste lengte is een heerlijke. De rots is lekker hard, vast en goed af te zekeren. Een paar minuten later maak ik stand en begint Monique na te klimmen. Aan het einde van de volgende lengte staan we al naast het touwgroepje. Aan ons de eer om de volgende lengte eerst te klimmen. Heerlijk, de rots blijft hard en overzichtelijk.

Het gidsje, wat ik onderweg vaak nodig heb blijkt deze keer overbodig te zijn. Als kinderen in een zandbak tijdens een eerste lentedag, zo klimt het. De volgende lengte gaat over een mooie plaat met regengeultjes. Niet af te zekeren, maar dat is ook niet nodig. Grip en grepen zat. Stand! Weer een lengte achter me. De volgende lengte is een korte traverse met mooi uitzicht op de loodrechte wanden van de Neuner die er vlak naast ligt. Vanavond maar eens in de topo kijken wat daar allemaal voor prachtigs overheen loopt bedenk ik me tijdens het klimmen. Twee snelle lengtes later staan we alweer op de top. Een uur en een kwartier voor een route waar drie tot vier uur voor staat. Maar goed, onderweg is dan ook geen foto gemaakt. Daarom maar een gescand plaatje van de wand. De groene lijn is de route die we klommen.

Op de top is het uitzicht indrukwekkend maar toch, na tien minuten heeft het wel weer lang genoeg geduurd. Wat heb je als klimmer ook op een top te zoeken wanneer je deze bereikt hebt. Voor de terugweg zijn twee routes mogelijk. Een normaalweg en een klettersteig. We kiezen de laatste wat een goede keuze blijkt te zijn. Bijna beneden zien we het andere touwgroepje namelijk over heel stijl geröll naar beneden glibberen. In het liftje naar beneden dommelen we wat weg, en een half uurtje later eten we een heerlijk stuk taart boven op de Grödner joch.

Route:
Dorigatti / Giambisi (Boèseekofel Z-Wand), V+ 280m 3-4 uur;
route 1254 in Selle - Langkofel Extrem.