AD+/D-
Fünffingerspitzen Dolomieten

Tekst en fotografie: Menno Boermans (verscheen eerder in Limits)

Pas op: overstekende koeien. Een bordje met dit opschrift zou hier zeker niet overbodig zijn. De boer lijkt de hele dag niets anders te doen dan rondwandelen met zijn vee. De dikke logge beesten lopen traag voor ons uit en laten zien wie hier in deze Alpenweide de baas zijn: voortdurend gaan ze precies op het pad stil staan. Na het oponthoud stiefelen we gestaag verder. Op mijn neus ontwaar ik de eerste zweetdruppels. We zijn onderweg naar de Langkofelscharte voor de overschrijding van de Fünffingerspitzen, op z'n Italiaans 'Punta delle cinque dita'. Boven onze hoofden zoeven de liftjes, vol met toeristen en luie klimmers. Het scheelt ze weliswaar een paar honderd meter stijgen, van de 11 euro per persoon die we uitsparen door te lopen kunnen we vanavond behoorlijk wat wijn kopen....

Een zaterdag, een warme zomerochtend in juli. Niet het meest optimale moment om deze route in te stappen. We blijken niet de enigen die weten hoe mooi deze overschrijding is. Al voor we goed en wel op weg zijn staan we in de file. Maar inhalen mag hier. Zelfs rechts. Met een sierlijke maneuvre staan we binnen een half uur al voor twee eerder gestarte touwgroepen. Nu begint het echte klimwerk. Een steile graat leidt ons in zeven lengtes naar de top van de duim. Allemaal vierdegraads terrein met prima zekerings mogelijkheden. Veel standplaatsen zijn voorzien van glanzende boorhaken. Onderweg zitten veel mephaken en met wat Cams en schlinges kun je deze route genoeg beveiligen om geen bijzonder gevaar te lopen. Ik begin plezier te krijgen in ons snelle tempo. Gaat de route links over de graat? Oh, hier rechts door de wand kan je vast ook goed omhoog. En weer zijn we twee klimmers voorbij. De laatste paar lengtes tot de duimtop zijn bijzonder mooi. Je klimt echt òp de graat. Rechts een diepte, links een diepte. Maar er zit genoeg voor de voeten, al moet je soms even goed kijken, en ook de handen hebben steeds goed grip. Heerlijk. Dit is het ware Fünffingerspitzengefühl.

We seilen ab aan de zuidzijde, in de trechter tussen duim en wijsvinger. Twee touwgroepen hebben hier duidelijk meer last mee. We halen ze in, wijzen ze de abseilringen en zoeven naar benee. Nu vervolgen we de klim met drie lengtes derdegraads terrein op de wijsvinger. Deze traverse is tevens onderdeel van de populaire 'Daumenschartenweg'. Opnieuw oponthoud dus. Twee klimmers, het zijn Russen, vorderen maar uiterst langzaam. Ze zijn verrast door het alpiene karakter van de tocht. Hier namelijk minder boorhaken, maar des te meer mephaken. En dat zijn ze niet gewend, melden ze ons. Zouden ze bivakzakken meehebben? De finish van de klim is op de middelvinger. We klauteren door een holte -erg fotogeniek- en daarna door een versnijding naar het ruime plateau bovenop de top. Beneden, diep in het dal, zien we de koeien lopen. We horen zelfs met vlagen het bel gerinkel. En zit de boer daar nu uit te rusten op de treeplank van onze camper?

We vertrekken voor de afdaling. Groeten de anderen en lopen over de top van de middelvinger naar de eerste abseilstelle. Wauw, wat een afstand. De diepe kloof waarin we ons laten zakken is werkelijk spectaculair. Via een brokkelige traverse, die we voor de zekerheid maar afzekeren, komen we bij de pink uit. De top beklimmen we niet, over een plaat klauteren we horizontaal naar de volgenden abseil. Poeh zeg, al met al is dit best nog een tijdrovende klus. We hebben nu al medelijden met onze Russische collega's. Uiteindelijk landen we met z'n drieën in de Fünffingerscharte. Best heerlijk, weer vaste bodem onder de voeten. De wrijvingsschoentjes gaan uit en al glijdend op het kleine geröll skien we naar beneden. Halverwege de weide komen de koeien ons tegemoet. We ontwijken ze slinks aan de rechterkant en strompelen niet veel later de parkeerplaats op. Nog een aantal maal kijken we naar de Spitzen. Zelfs met de verrekijker kunnen we geen klimmers meer herkennen. Jelle verrast ons met het bereiden van een heerlijke maaltijd. Dit zijn de betere vakanties. We genieten vanaf de treeplank van de zonsondergang. Dan is het donker. Net op het moment dat we naar binnen willen gaan horen we stemmen. Het zijn de Russen; doodop van hun klimmarathon. Met de biertjes die we hen aanbieden zijn ze de ellende waarschijnlijk al snel weer vergeten.

Info:
De Fünffingerspitzen (2996 meter) ligt ingeklemd tussen de Langkofel en Grohmannspitze. Doorgaans worden de Duitse benamingen gebruikt, maar het is Italië dus moeten we eigenlijk 'Punta delle cinque dita', 'Sassolungo' en 'Sasso Levante' zeggen. Je ziet het drietal duidelijk liggen vanaf de Sellapas. De overschrijding start rechts van de berg (gezien vanaf de pas) in de Langkofelscharte. Je klimt via de duim, wijsvinger, middelvinger en ringvinger naar de pink aan de zuidkant. Totaal 600 meter, ongeveer 22 lengtes, maximaal IV. Daar daal je af via abseils -niet allemaal makkelijk te vinden- tot in de versneiding tussen Fünffungerspitzen en Grohmannspitze. Daar gaan de wrijvingschoentjes uit en daal je over geröll af naar de pas. Totale tocht, inclusief aanloop: ongeveer 8 uur. Deze route werd in 1917 voor het eerst beklommen door Hans Huter, Gustav Jahn en Erwin Merlet.

Overnachting:
In de Langkofelscharte staat de Demetzhütte. Vlak achter de hut is de instap van de beschreven route. Het is niet echt lonend om hier te overnachten voorafgaand aan de beklimming, vanaf de parkkerplaats is het slechts een uur lopen. Op het Sellajoch (pas) staat een hut van de Italiaanse Alpenclub. Overnachtingen hier zijn niet echt goedkoop. Restaurant 'Gerard' verhuurt kamers. Dit ligt meer naar beneden richting het dorpje Wolkenstein. In Canazai is een camping. Op de pas is een parkeerplaats, speciaal voor campers.

Kaart:
Freytag&Berndt WKS 5 (1:50000)
    'Gröden, Cortina, Marmolada, Val Gerdena, Alleghe'

Gidsjes:
Klettern rund ums Sellajoch
    Een tweetalige uitgave (Duits en Italiaans) van
    berggids Stefan Stuflesser.
    Lochner verlag, 1997. ISBN 3-928026-14-3
Classic Dolomite Climbs (vertaling van Dolomieten Genussklettern).
    Anette Kohler en Norbert Memmel bundelden meer dan
    100 klassieke routes tot en met de VIIe graad in
    een zeer handzaam boek. De indeling is overzichtelijk,
    de topo's zijn duidelijk.
    Engelse versie: Baton Wicks Publications, 1999. ISBN 1-898573-34-4