Doldenhorn, Galletgraat
Von reinem Eistour zu 'relativ festen' Fels

Tekst: Han Welten. Foto's: Auke van Mierlo

Een afwisselde rots en firntour naar de top van de Doldenhorn
(3643m), 1100 hoogtemeters, AD+, gidsjestijd 5 tot 7 uur.

"Die Begehung des Galletgrates zählt zu den schönsten Eistouren der gesamten Berner Alpen" (Rother gidsje). En daar sta je dan in een of andere puinbak waar ooit ijs was. Gelukkig werd de route snel mooier en bovendien hadden we al een behoorlijk heftig stuk achter de rug.

Om half drie werden Auke en ik uit het lager gegooid door de wirt van de Fründenhütte. Even rustig ontbijten met als motto: laat die andere touwgroepen het zoekwerk maar doen. Helaas bleken die dat plan ook te hebben, of ze waren gewoon erg traag, maar uiteindelijk waren we dan toch net na hen weg. In het donker liepen we over de gedeeltelijk apere gletsjer naar een sneeuwuitloper die tegen de rots aan leek te zweven. Aan het einde daarvan volgde waar we al bang voor waren: niet af te zekeren, verkeerd gelaagde en losse rots. Gelukkig was het niet moeilijk, maar de afgrond was wel erg diep. Net toen we op het punt stonden om te draaien nu dat nog kon, zagen we een staalkabel hangen. Die bleek door te lopen totdat de moeilijkheden voorbij waren en we op de Galletgraat stonden.

Galletgraat, "kasteel" en oostgraat vanaf het wandelpad naar de Oeschinensee

Daar volgde de teleurstelling van de verdwenen firn. Inmiddels lag er al een vaag gevormd pad door het eerste stuk puin. Dit bracht ons naar de eerste van vele rotstrapjes op de graat. Weer was het klimmen niet af te zekeren en liep de route over een korte plaat. Dat zag er wel erg spannend uit, maar gelukkig zaten er een paar handgrepen in een grote scheur. Bovenaan deze rotstrap konden we eindelijk de sneeuw op.

Na nog enkele trapjes stonden we onderaan de eerste kasteelmuur. We hebben nog nooit zo vaak op een dag onze stijgijzers aan en uit gedaan, lang leve de snelsluiters. Dit stuk zou het moeilijkste deel van de route vormen en was door ons kasteel genoemd vanwege de hoge toren die de top van de graat vormt. Pickel in de sneeuw als zekering en maar weer eens de stijgijzers uit om een rotskant te beklimmen. Alweer losse, maar deze keer goed te klimmen rots. Onderweg konden we nog een schlinge om een relatief vaste punt gooien en bovenaan zat zelfs een mephaak.

Han bovenop het kasteel

Een laatste sneeuwgraatje bracht ons bij het echte kasteel. Hier waren volgens het gidsje twee mogelijkheden: meteen een couloirtje in of eerst een stuk rotsklimmen en dan het couloir in. Het couloir bleek zelfs zo vroeg in het seizoen (begin juli 2002; red.) al weg te zijn en de route gaat nu helemaal over rots tot de top van het kasteel. Tot onze verbazing was dit stuk helemaal voorzien van vaste touwen en kettingen. Dat was maar goed ook, want anders was het zeker vijfdegraads verijsde rots geweest. Nu was het behoorlijk hard sleuren, maar niet echt moeilijk klimmen.

Vanaf de top van het kasteel liep een mooi kort sneeuwgraatje (zoals het graatje van Klein naar Grossglockner) naar een kort rotspuntje waar de echte topgraat (oostgraat van de Doldenhorn) begint. Dit is echt een geweldige mooi slingerende sneeuwgraat die naar de laatste rotstrap voor de top voert. Het laatste deel hebben we nog uitgezekerd omdat het steil en verijst was. Tot onze opluchting bleek ook op de laatste rotstrap een vast touw te hangen, maar zelfs met dat touw was het erg zwaar klimmen. Een stormbaan is er niets bij. Nog een klein stukje sneeuw en toen stonden we eindelijk op de top van de Doldenhorn. Het was precies vijf minuten voor de deadline die we onszelf hadden gesteld.

Op de topgraat (oostgraat) naar de Doldenhorn

Even genieten van het geweldige uitzicht op Berner Oberland en Wallis en weer onderweg naar beneden. De planning was om dezelfde dag naar Kandersteg te lopen, dus moesten we nog 2,5 km afdalen. De normaalroute van de Doldenhorn gaat over een steile gletsjer met enorme spleten, die behoorlijk toegedekt waren. Vooral die stap over een spleet waar een hele flat in past deed ons nadenken over hoe deze route over twee weken gedaan kan worden. Dan is dat sneeuwbruggetje namelijk zeker weggesmolten.

Spleten tijdens de afdaling via de normaalroute

Aan het einde van de gletsjer bij Bim Spitze Stei dachten we klaar te zijn met de moeilijkheden. De gordels waren dan ook al uit toen bleek dat er nog een stukje klettersteig in zat. Gordel weer aan en doorwandelen maar. Het puinpad hieronder gaat door de meest losse rots die ik ooit gezien heb. Sommige stukjes kon je dan ook lekker abfahren, maar het meeste was erg vermoeiend lopen. Een eindeloze wandeling later konden we in Kandersteg eindelijk weer van de douche genieten en snel naar het restaurant lopen.

Normaalroute-kant van de Doldenhorn, gezien vanuit Kandersteg;
de linker uitstekende rots is de Bim Spitze Stei