Weekendje klimmen in het Glocknergebied

Tekst & foto's: Desiree Homma

Stap voor stap volg ik de groep. Bij iedere stap hoor ik mijn ademhaling. Het valt niet mee op deze hoogte. Mijn ongeacclimatiseerde lichaam protesteert aan alle kanten. Hijg, hijg, proestend loop ik omhoog. In de verte zie ik de berg die we gaan beklimmen. Oef, wat lijkt 'ie ver weg! Gisteren waren we nog in Nederland. En nu hier, op 3000 meter hoogte, bij de Oberwälderhütte* (2972m). Onze Oostenrijkse berggids Hans-Jörg loopt voorop. Met enorme gratie en gemak zie ik hem gaan. "Volg vooral je eigen tempo" zegt Hans-Jörg. En ondertussen marcheert hij door. Och och, waar ben ik aan begonnen? In drie dagen vier drieduizenders beklimmen... Het liefst met sneeuw en ijs hadden we tegen Hans-Jörg gezegd. Mixed klimmen, dat willen we graag!

Op de Hohe Dock (3348m)

Een paar uur later zijn we aan de onderkant van de berg. Mijn lichaam is eindelijk wakker geworden en het lijkt alsof ik een beetje wen aan de hoogte. Nu begint het echte werk. Hans-Jörg: "we gaan met sneeuwschoenen omhoog tot het steil en ijzig wordt. Dan doen we onze stijgijzers aan en gaan we verder met ijsbijlen". Ik kijk omhoog en zucht, dat wordt een heftige klim. En tegelijkertijd kijk ik met bewondering en respect naar die mooie berg, maagdelijk wit. Hier ga ik straks de eerste sporen achterlaten in de verse sneeuw die gisteren gevallen is. Ongelooflijk, met Pinksteren nog zoveel sneeuw. In Nederland zijn onze kinderen aan het zwemmen in de Maarsseveense plassen en wij staan hier, in de wijdste omtrek niemand te zien... Daar doen we het voor!

Bij iedere stap zak ik weg in de diepe sneeuw, er ligt gigantisch veel. Gelukkig hebben we sneeuwschoenen aan, anders waren we tot onze knieën weggezakt. Het is zo stil dat je het knarsen van de sneeuw onder je voeten hoort. Het wordt steeds steiler. Eerst diep ademhalen en dan zet ik de volgende stap. De sneeuw wordt steeds meer poedersuiker, en ik glijd elke keer weer zeker een halve stap terug. Pfff... "Op je tenen blijven staan en hak omhoog houden" geeft Mario als tip. Het is voor hem een stuk makkelijker daar beneden en ik denk: "wacht jij maar tot je hier bent..." Ondertussen probeer ik zijn tips op te volgen... Ik voel mijn kuiten spannen en verzuren. Ik ga verder op mijn tenen, met de hakken omhoog en gooi dan met een zwieperd mijn sneeuwschoen omhoog. Houdt 'ie het of niet... Ratsj... daar glijdt mijn voet weer naar beneden. Zo kom ik nooit boven! Dit kost me toch een kracht! Op driekwart van de berg lukt het niet meer. Onder me zie ik een ravage van al mijn pogingen en is er geen fatsoenlijk stukje sneeuw meer over.

We besluiten de sneeuwschoenen uit te doen en verder met stijgijzers te gaan. Het beloofde ijs is nergens te bekennen. Het ijs op de berg is helaas met een deken van sneeuw bedekt. De laatste meters klimmen we omhoog. Bovenaan gekomen zien we rechts de top liggen. Met boven op de rots een groot magnifiek kruis. Het wordt nog even klauteren, mixed klimmen voordat we boven zijn. En dat met grote bergschoenen en stijgijzers aan. Ai ai ai, ik begin al aardig moe te raken. Ik denk aan de woorden van onze hardlooptrainer, vlak voor vertrek: "je hebt genoeg conditie, dat gaat je lukken". Waarop ik zei: "voor de bergen is het nooit goed genoeg". INDERDAAD, het kan altijd beter...

Op de Große Bärenkopf (3396 m)

We beginnen aan de klimtocht naar boven. Over de grote rotsblokken, deels nog bedekt met sneeuw, vinden we onze weg. De grepen voor je handen zijn klein en er zijn weinig plekken om je voeten te plaatsen. Soms moeten we echt grote stappen maken en jezelf omhoog werken. Toch maar meer krachtoefeningen gaan doen in de toekomst. Ik merk dat ik niet gewend ben om vanuit mijn benen mezelf omhoog te duwen. Mijn ogen zoeken de rots af voor kleine oneffenheden waar ik mijn grote kunststofschoen maat 43 met stijgijzer kwijt kan. Hoe is Mario hier omhoog gegaan? Ik kijk omhoog en ik zie Mario net een grote stap zetten. Tja, met zulke lange benen... kan ik het ook!

Midden de Oberwälderhütte, boven de beklommen
Großer Bärenkopf en Hohe Dock, onder de Großglockner

Nog een paar grepen en ik ben er. Ik duw me het laatste stuk omhoog en zie een glunderende gids: "Berg Heil, Du hast es geschafft"! Vanuit de top kijk ik naar de hoge majestueuze toppen om me heen, vol met sneeuw bedekt. Daar rechts ligt de Großglockner (3798m), de hoogste berg van Oostenrijk. Hans-Jörg vraagt of we die de volgende keer gaan doen: daar is altijd voldoende ijs, in de Pallavicinirinne! Het is één van de beroemdste ijsroutes van de Alpen; waar de eerste klimmers (o.m. Pallavicini) in 1896 maar liefst 2500 tredes met pickel in het ijs hakten om zo de Grossglockner te bedwingen. Het is 600 meter omhoog, 50-60 graden. "Uhh..., misschien... Eerst nog mijn conditie verder verbeteren..." (en oma en opa lief aankijken of de kinderen wat langer mogen logeren.)

P.S.: dit was de eerste top die dag. Nog dezelfde dag hebben we twee andere toppen van ruim 3.000 meter gedaan... en daarna heerlijk geslapen!

--
Desiree

* De Oberwalderhütte (2972m) ligt op de Großer Burgstall, een enorm rotseiland in de Obere Pasterzengletscher en is het belangrijkste uitgangspunt voor firnijsbeklimmingen in het Glocknergebied. De Oostenrijkse berggidsenopleiding en de opleiding van de Oostenrijkse bergreddingsdienst organiseren hier hun eindexamen. De Oberwalderhütte kun je vinden aan de Großglockner Hochalpenstraße. Gewoonlijk loop je in 2-3 uur vanaf de gletsjer naar de hut toe.