Hechenberg

Tekst & foto's: Jorg Verhoeven

Na de worldcup in Puurs komen we in München aan, en als we naar Innsbruck terug rijden, laten we eindelijk het vlakke land achter ons. Fuzzy en ik hebben besloten dat we morgen iets leuks gaan doen, en als "coach" Reini Scherer ons probeert over te halen om één van zijn multi-pitches te gaan doen, die hij vroeger heeft geopend, zijn we niet echt overtuigd. Totdat we in Innsbruck aankomen en de wand zien waarover hij vertelde...

Schuin boven Innsbruck kijkt een enorme kalkklomp over de stad uit, die niemand bemerkt: Hechenberg. Voor de meeste klimmers is het einde verhaal: slechte rots, zware aanloop en de regel dat er geen boorhaken geplaatst worden, zijn daarvoor de reden. Onze route loopt midden door de wand, en zou zo ongeveer 7c max, 350 meter lang en op mephaken moeten zijn.
Met een tekeningetje van Reini staan we veel te laat op de parking, en pas om een uur of 11 beginnen we te lopen. Eerst een pad, dan een lawineverbouwing omhoog (leuk...), dwars door het bos steil omhoog en bij het derde jagersboomhutje naar links, zegt onze topo.

David Lama kijkt uit over Innsbruck

Vijf boomhutjes later hebben we de tekening weggegooid, en lopen we recht naar boven het steile terrein omhoog. De twee rugzakken - volgestopt met geen idee wat er allemaal in zit - beginnen zwaar te worden, en bij het zoveelste jagershutje nemen we pauze.
Na wat mueslirepen en foto's van de bellevue op Innsbruck klimt Fuzzy in het hutje, en komt er achter dat er een opa in zit, die de hele tijd 6 meter boven ons had gezeten, zonder een woord te zeggen...

David Lama in het jagershutje

Even later staan we onder de wand, maar onze route is veel verder rechts. Na wat derdegraads terrein met losse blokken, die hopelijk het opaatje niet geraakt hebben, komen we bij het deel aan waar onze route zou moeten lopen. Geen mephaak te zien, alleen maar gemzenbotten. De plaat boven ons ziet er maar brak uit, om van het dak erboven niet te spreken.
Na een tijdje mopperen stap ik de wand in en kom na veel zoeken een verroeste haak tegen: yaaah, onze route! Zo had Reini hem beschreven. Elke tweede greep trek ik eruit, en Fuzzy heeft al begrepen dat zekeren geen lolletje is, wie had er gedacht dat we helmen mee zouden nemen?

De eerste lengtes zijn niet zwaarder als 6c, maar in alpiene stijl, en vaak zijn de mephaken al verdwenen. Friends en nuts zijn hier zinloos, maar gelukkig zit er op elke stand één boorhaak, die ons weer wat vertrouwen geeft.
Dan komen we bij de eerste crux lengte: een 7c, die door een dun spleetje loopt, waar gelukkig een hoop haken ingeramd zijn. Fuzzy vecht zich er door heen, en ik ontwijk de grepen die hij eruit trekt, die suizend 150 meter naar beneden vallen, op de gemzen, die toch al dood zijn...

Geen stand in zicht, Fuzzy klimt al zeker 40 meter, totdat zijn linker tree uitbreekt, en bij hem vol de deur open gaat. Leuk dat hij net de laatste paar haken weggelaten had (chronisch tekort aan setjes), en dat hij 7 meter boven de laatste roestige haak staat. Ik ben klaar voor de val, maar Fuzzy herstelt zich, en aan de schreeuw te horen is hij er zelf verbaasd over.
Ik kom even later in toprope met rugzak amper door de route heen, en breek ook nog tijdens het klimmen de sleutelgreep uit. Niks geen 7c meer, nu voelt de route een stuk zwaarder aan...

Hechenberg met in het paars de route

Op stand 7 komen we er achter dat we niet snel genoeg vooruit komen, en dat de zon al richting berg verdwijnt. Van Reini's 10 lengtes wordt het ook niks meer, het is nog zo'n eind! De tweede sleutellengte is dan voor mij, en biedt heerlijke plaatschuiverij, met zekerheid de meest compacte lengte van de route: slechts een paar stenen verdwijnen richting opa in zijn hutje.

In lengte 9 sta ik voor het probleem dat er een paar haken missen, de sporen zijn nog zichtbaar, alles is weggebroken. Dan maar zonder, Fuzzy let hoop ik heus wel op...
Dan hoor ik een schreeuw en schaterlach van Fuzzy, ik kijk naar beneden en hij wijst op zijn voet: geen klimschoen meer, die heeft hij naar beneden laten vallen. Ik probeer niet te lachen, en eerst een haak te zoeken, en als we even later beiden op de volgende stand komen, verteld hij dat er een beestje in zijn schoen was gekropen, en dat hij van de schrik hem had laten vallen.
Waarom ik? Waarom ben uitgerekend ik met deze kluns in deze route gestapt? Ik kan er slechts om lachen. Er volgen noch vier lengtes, waarvan twee 7c's, die moet ik dus voorklimmen, en Fuzzy op zijn gympen...

Fuzzy toen hij nog klimschoenen had...

Langzaam begint het toch donker te worden, en we vinden de voorlaatste stand niet. De wand is bijna ten einde, nu volgt enkel nog brokkelig 6b materiaal, dolle pret in het donker. Ik zeker Fuzzy aan een half dood boompje, en hoop dat hij niet valt. Dan is het klimmen eindelijk over, en rennen we naar de top, om de afdaling te zoeken. Oeps, sneeuw was niet ingepland, en het pad kunnen we ook niet vinden. Dan staan we op de top, die amper 2000 meter hoog is, in een meter sneeuw, op onze gympjes, "Berg heil"! We zijn dolblij, het uitzicht op de bergen voor ons is magnifiek, maar het is donker, en we hebben kaart noch lampjes. Dan vindt Fuzzy oude sporen van een wandelaar, die hopelijk wist waar hij naar toe moest...

We rutschen een sneeuwgeul naar beneden, omdat het leuk leek, en sneller was, totdat we beseffen dat het hier overal retesteil is. Reini belt om te vragen waar we zijn, en hij beschrijft ons waar het pad loopt. We stuiteren tussen de boompjes door, schoenen vol met sneeuw en ijs. We vinden iets van een pad, en met het lichtje van mijn telefoon rennen we de hoek om, waar we op Innsbruck naar beneden kijken. Oei, da's nog een eind! Reini is ons tegemoet gelopen, en diep onder ons horen we zijn gefluit. Meer dan 1000 dieptemeters later komen we bekaf aan bij de auto aan. Het is 10 uur 's avonds, tijd voor een biertje...

De zon gaat onder achter Hechenberg

De route is geopend en eerstbeklommen door Reinhold Scherer en Dieter Stöhr, en is van bovenaf met rond 100  mephaken voorzien. Met onze frisse (on-sight) beklimming is de route dan slechts twee keer beklommen, en heeft al vele klimmers tot omdraaien en abseilen gedwongen. In totaal zijn het 13 touwlengtes, vooral  in de franse zevende graad, in onstabiele rots.