Zicht vanaf de top van de Aiguille du Midi

Ma Dalton

Tekst: Jorg Verhoeven
Foto's: Kiekjesfabriek

Zomer 2006 vond zoals altijd de klassieke worldcup in Chamonix plaats. Elk jaar op 13 juli worden 's avonds de finales gehouden, met aansluitend vuurwerk vanwege de nationale feestdag, en dat betekent dus een hoop bier.
Ook dit jaar was het weer zover en vele doorgetrainde worldcup klimmers versmeten hun goede vorm door zich op het bierfeest te bezuipen. Daaronder vier vrienden, Magnus 'Maggy' Midtbø uit Noorwegen, Sean McColl uit Canada, David 'Fuzzy' Lama uit Oostenrijk, en ik, die Hollander die door iedereen in de zeik wordt genomen omdat er in Nederland toch niks te klimmen valt...

Fuzzy, Maggy en Jorx smeden snode plannen op het plein in Cham

Chamonix betekent droomgraniet, en na een hoop bier besluiten we ergens na middernacht om ons Ceüse tripje nog even uit te stellen, en een lange route te gaan doen. Een uurtje later hebben we een set friends geregeld, en om 4 uur 's ochtends druipen we af richting hotelkamer, om nog twee uurtjes te slapen.

Ik probeer Fuzzy 's ochtends wakker te maken, maar slechts een bak water krijgt zijn bezopen kop aan het werk. Niemand heeft meer zin, maar toch stappen we de lift in en om een uur of 10 staan we boven op de Aiguille du Midi! Achtendertighonderd nog wat meter, een hoop sneeuw en nog meer alpinisten kijken ons raar aan, als we op gympen naar de route lopen. Onze gemiddelde leeftijd is 17 jaar, en we spreken 4 talen door elkaar, maar lol hebben we. Twee gloednieuwe touwen (Fuzzy = Mammut) die als een gek kringelen laten ons eruit zien als beginners (zijn we dat dan?), maar al gauw stappen we over het hekje, en klimmen naar de abseilhaken. Vier keer tachtig meter abseilen later landen we met onze klimschoenen in de sneeuw, en na een korte wandeling komen we zeiknat aan bij de beginspleet.

Wand van de Aiguille du Midi

We hebben buiten water en mueslirepen zelfs geen topo bij ons, dus met natte schoenen rent Fuzzy een spleet omhoog, waarvan we denken dat het de goede route is. Geen haak te zien, maar al snel hangen we onder de bekende dakspleet van Ma Dalton, de klassieke route hier, die we wilden doen. Eerst Fuzzy en Sean, dan Maggy en ik, met veel kabaal bungelen we door het dak. Eerst proberen we het te klimmen, maar met wat blokken komen we erdoorheen, knap lastig voor 7b... Een paar lengtes later komt een fantastische 7a spleet in een hoek, en voor de 40 meter hebben niet heel veel friends bij ons...

We zijn een beetje de weg kwijt, Maggy heeft de mantel van ons touw kapot gekregen door het in een spleet te trekken, en we weten niet waar we heen moeten. Maar uiteindelijk zijn we het eens: we moeten rechtdoor. Ook hebben we een nieuwe strategie: touwgroep één en twee klimmen tegelijk, en wie er het eerste is, krijgt de goede tussenzekering. Fuzzy en ik cruisen al vechtend om de grepen door het makkelijkere terrein, maar wat een rotskwaliteit! De 6a lengtes zijn net als boomklimmen, grote flakes, spleten, banden, echt paradijs. Vooral Maggy (de Viking zo wit als een melkfles) wordt rood van de zonnebrand, en moet bij 25 graden in een trui klimmen, om niet aan kanker te sterven.

Dan zien we het onweer de Mt. Blanc aanvallen, en krijgen langzaam stress om boven te komen. We zijn te ver uit de route, en moeten een stuk naar beneden klimmen, om weer bij onze rugzakken aan te komen. Als ik boven kom, en de anderen wil gaan zekeren, begint het te sneeuwen. Leuk als je je T-shirt bij de zekeraar hebt gelaten. Als iedereen boven is, is het -5 graden, met wind en sneeuw, dus rennen we vlug de lift in.

Aiguille du Midi

Tussenstop op het middenstation, het weer is hier weer goed, en we besluiten om te gaan boulderen. Gisteren hadden we gepland om hier nog een 500 meter wand te gaan doen, maar we weten dat we geen tijd meer hebben, en niemand heeft meer zin. Boulderen, slapen, kater uitzitten, en weer naar beneden.
Als we een uur erna in de auto zitten, en ik op weg naar Ceüse rijd, slapen ze als doornroosjes, goed om de vorm terug te krijgen, en onze projecten in Ceüse te doen :)