Viertausendsammler in Marokko

Tekst: Paul Gevers
Foto's: Paul Gevers & Jelle Uenk (© ESAC, april 1998)

Eén week Marokko is te weinig. Maar het is mijn eigen schuld: zelfdiscipline. Reden genoeg om er zeker nog eens terug te komen, maar dat blijkt hopelijk ook uit de rest van het verhaal.

Jelle loopt omhoog boven Imlil. (foto: Paul Gevers)

Op donderdag 26 februari ontmoet ik Peter Verhoeven om 10.35 uur in de stationshal van Eindhoven CS om met de trein naar Schiphol te gaan. Het begint meteen goed, al zeiknat van het zweet. Ja, wat wil je: met volledige (ski)uitrusting van ± 28 kg nog half Eindhoven doorfietsen voor de laatste boodschappen en vervolgens van de TU naar het station (hard)lopen om de trein niet te missen. In Utrecht stappen we over en voegt Jelle Uenk zich bij ons en de reis is echt begonnen. Op Schiphol wordt nog even moeilijk gedaan over Peters handbagage: eerst te groot, dan te zwaar (11 kg). Die moet dus ook bij de gewone bagage. Dan door de douane, even tax-free shoppen (= goedkoop) en onder het genot van Piacha d'Oro wachten tot het boardingtime is.

Paul tijdens de anstieg. (foto: Jelle Uenk)

Na een vlucht van drie en een half uur, met mooi uitzicht over de Pyreneën, het Rif-massief en Noord-Marokko landen we in Casablanca. Even wachten en we kunnen aan boord voor nog drie kwartier vliegen naar Marrakech. We hadden dit stuk ook met de trein kunnen gaan, maar wie weet hoeveel tijd ons dat had gekost. Als we het vliegveld uitlopen is het donker. Omdat ons gidsje had gewaarschuwd voor de duurste taxi-rit ter wereld: van Marrakech-airport naar Marrakech, zijn we eerst nogal huiverig om in te gaan op de schreeuwende taxichauffeurs, maar als ie voor 80 Dirham (= delen door vijf en dan nog een beetje erbij) ons naar de jeugdherberg wil brengen besluiten we dat toch te doen. Hij wil ons de volgende dag ook wel voor 400 Dirham naar Imlil brengen dus een afspraak is snel gemaakt: 10 uur. Hij is er zeer op tijd, want achteraf blijkt dat het een goede dag voor hem moet zijn geweest. De jeugdherberg heeft geen warm water, maar voor 20 Dirham pp kan je waarschijnlijk nergens anders terecht. Als het avondeten om de hoek vervolgens ook maar 25 Dirham pp kost kan ons eerste dagje Marrakech niet meer kapot.

Peter komt aan bij de Lepineyhut. (foto: Paul Gevers)

De volgende dag op naar Imlil (± 1700 m), het start- en eindpunt van de Haute Route van de Hoge Atlas, want dat is ons plan. We arriveren al om 11.30 uur dus we besluiten om dezelfde dag nog te gaan lopen. Na de laatste inkopen (o.a. een veel te dure kaart die beter is dan ik verwacht had) en een gesprekje met een lokale gids vertrekken we richting de Lepineyhut (tegenwoordig Tazaghârthut). De hut halen we niet meer, we stranden in Azib Tamsoult, waar we onze tent opzetten op de plek die ons aangewezen wordt door twee geitenjongetjes. Na ons te hebben bekeken bij het tent opzetten gaan ze ervandoor als ze wat chocola hebben gehad. Dat laatste is wel niet goed voor hun tanden, maar die zijn hier van iedereen slecht. Zij moeten nog verder, waarschijnlijk naar Azib Iminouatss (Azib = geitenschuilplaats) dat iets lager ligt. We zijn behoorlijk moe geworden en zijn blij als we na het eten naar bed kunnen.

Ras n' Ouanoukrim en Timesguida n' Ouanoukrim (foto: Paul Gevers)

Op zaterdag gaan we (nog steeds lopend, de skies op de rugzak) naar de hut. We plannen om hier te overnachten, want ons volgende doel is nog wel erg ver. Jelle en ik verkennen de route alvast (eindelijk skiën) voor de volgende dag. Peter blijft bij de huttenwaard, want hij voelt zich niet zo lekker. Na 300 hoogtemeters begint het te miezersneeuwen en even later zijn we bij een ijsplaat in de route zodat we besluiten om te draaien. Op sommige stukken heerlijk bochies draaien, de rest is vrij hard. De volgende dag blijkt onze overnachting toch iets duurder dan we zelf berekend hadden. En als de gids, die voor de waard even het financiële deel afhandelt, ook nog eens geen wisselgeld heeft, is het helemaal duurder: 150 Dirham i.p.v. 90 Dirham. Stom ook, we hadden nog een Mars^® kunnen vragen voor het verschil. Maar dan toch op weg. Het eerste stukje met de skies in de hand (vergeet ik bijna mijn stokken). Dan al snel de skies onder. Tot het ijsstuk gaat het prima. Dan moeten de skies af en met onze pickel in de ene en een skistok in de andere hand overwinnen we deze "waterval". Dan begint het zweten pas goed, want we komen in de zon.

Jelle, Peter en Paul voor Djebel Toubkal (foto: Paul Gevers)

Na een laatste eindsprint staan we dan na zo'n vier uur op Tizi Melloul (Tizi = col), alwaar we ons gaan beraden op de rest van de tocht. We kunnen nog even een topje doen, of verder gaan volgens plan. Althans de route, want er ligt aan de andere kant van de col geen sneeuw meer dus dat wordt lopen. We besluiten de route wat korter te maken en nog even de Afella n' Ouanoukrim (4015 m) te doen, wat dan nog maar 150 hoogtemeter is. Even later staan we op mijn eerste vierduizender, met prachtig uitzicht op de omgeving en op Djebel (of Jbel of Jebel) Toubkal, de hoogste berg van Noord-Afrika (4167 m). Weer op de col snel op pad naar Tizi n' Amrharas n' Iglioua (denk nu niet dat wij dat vloeiend uitspreken), maar dat lijkt sneller gezegd dan gedaan. Er is een Duits paartje voor ons dus de route is niet het probleem. Maar we merken nu de hoogte toch wel en zijn uitgeput. Als we vervolgens op een colletje komen denk ik dat we naar beneden kunnen skiën, maar gelukkig zien we net op tijd dat de Duitsers een colletje verder de andere kant opgaan. Shit, ons humeur daalt nog verder. Maar na de laatste slok water weer verder om een 20 minuten later toch op het goede colletje te staan. Dan begint de afdaling, niet zo moeilijk, maar vermoeid als ik ben en gestoord door een toch wel zware rugzak ga ik toch nog twee keer op m'n bek. Bij de Neltnerhut is het druk zien we van boven, dus als we een geschikt plekje even boven de hut in de sneeuw vinden besluiten we de tent op te zetten.

Peter en Paul op de graat. (foto: Jelle Uenk)

Na een paar liter thee en wat soep zijn we al een stuk opgekalefaterd. Omdat de sneeuwcondities iets lager zo beroerd zijn (= geen sneeuw onder 3000 meter) besluiten we om niet verder te gaan met de tour, maar om vanuit de huidige positie wat tochten te maken. Op maandag eerst Djebel Toubkal. 's Ochtends om zeven uur op, drinken, eten, drinken en spullen pakken. Om 9.15 uur vertrekken we. Ik leid als eerste en ik probeer een gelijkmatig tempo en stijghoek te houden. Als Jelle en Peter na een kwartiertje zeggen dat het wel wat sneller mag gaat er een tandje bij. Al snel loop ik uit, iets dat de rest van de week wel vaker zal gebeuren. De sneeuw is lekker en het weer is goed: op de top genieten. Als we in de zon komen stoppen we even om te pellen en te smeren. Dat laatste is iets dat ik deze vakantie meer doe dan ooit want de dag ervoor heb ik mijn slapen verbrand. Op Tizi n' Toubkal (± 3700 m) maken we een skidepot, omdat de graat naar de top niet meer met sneeuw bedekt is.

In een geweldig stijl komt hij omlaag. (foto: Jelle Uenk)

Om kwart over twaalf sta ik op de top en kan lekker genieten van de zon en het uitzicht. Om ons heen bergen met en zonder sneeuw. In de verte denken we Ibel M'goun te zien, terug in Marrakech blijkt dat niet waar te zijn. Na anderhalf uur op de top gaan we naar beneden, zo lang ben ik nog nooit op een top geweest. De afdaling naar de skies gaat vlot. Daarna is het genieten. De kwaliteit van de sneeuw is best goed en er moeten een aantal mooie dia's gemaakt zijn. Helaas zijn we al snel weer bij de tent, waar we al onze spullen eens goed kunnen drogen in de zon. Koken, eten en slapen in een tent zorgt toch voor nogal wat condens. Lekker zonnen, thee drinken, soep eten en daarna gaat de zon achter de bergen. Het einde van een fantastische dag.

Op de top van Djebel Toubkal. (foto: Paul Gevers)

De volgende dag gaan we Ras n' Ouanoukrim en Timesguida n' Ouanoukrim doen (beide iets over de vierduizend). 's Ochtends vanuit onze tent, wat weer lekker lang duurt, recht naar het zuiden. Het waait iets, maar al snel hebben we daar geen last meer van en kan de Goretex uit. Op de col kunnen Jelle en ik vervolgens onze behoefte doen in de zon terwijl we op Peter wachten. Dan is het nog weer even de vraag hoe we verder moeten. In het gidsje staat over de graat, maar daar valt helemaal niet te skien. Iets verderop lijkt een couloir omhoog te gaan, we besluiten dat te proberen. Het lukt heel aardig bij mij, maar met mijn lange Frischi-harscheisen heb ik wel het voordeel over Peter en Jelle, die met hun Silvretta's moeten gaan lopen. Bovenin hou ik het ook niet meer op mijn skies en moet ook ik lopen. Daarna is het heel erg wit. Ik denk boven ons al de top van de Ras te zien, maar volgens Jelle is dat maar wat ik wens, hij lijkt zo laag. Als we er een uurtje later op staan blijkt het hem wel te zijn. We rusten even op deze top en gaan snel weer door naar de Timesguida. Die ligt namelijk maar iets verder, we hoeven alleen maar 150 meter af te dalen en weer te stijgen. Op deze top blijven we wat langer. We zijn hier niet de enige, er liggen vier Noren of Fransen te slapen. Wij gaan er bij liggen en genieten van de weldadige zon.

Soms met skies op je rug. (foto: Jelle Uenk)

Intussen proberen we te bedenken wat we de komende dagen gaan doen. De toppen raken op en we hebben nog drie dagen voor ik het vliegtuig naar huis moet hebben. We kijken wat rond en besluiten de Ras nog een keer te doen via een andere route, daarna nog een ander colletje alvorens terug te lopen naar Imlil en een dagje Marrakech te doen. Woensdag is het weer echt niet alles, het waait en het is koud. Toch gaan we maar op pad. Het eerste stukje is hetzelfde als de dag ervoor, maar dan moeten we afslaan door een steile geul. Er zijn ons twee locals voor, die hun skies uittrekken en helemaal naar de top lopen. Wij houden zo lang mogelijk onze skies onder en in deze geul lukt dat helemaal. Na de geul komt een dal waarin ik medelijden krijg met de twee voor ons die niet hun skies weer onder doen. Wat een geploeter in de sneeuw zeg. Het laatste eind naar de top gaat door een 30 tot 45° steil couloir. Ik houd het weer het langst vol op skies vanwege mijn harscheisen, maar moet uiteindelijk ook de laatste 150 meter lopen. Als we boven zijn blijkt Peter erg vermoeid. We rusten dus maar wat langer uit dan je normaal met deze wind zou doen.

Niet overal is de sneeuw even fijn. (foto: Paul Gevers)

Op de terugweg door het couloir, wel weer op skies gaat het nog niet helemaal goed met Peter, waardoor hij onderuit gaat. Dat had hij beter niet kunnen doen. We kunnen achter hem aan en vinden wat van z'n spullen eerder dan hem. 300 meter (!) lager vinden we hem eindelijk. Als we even later alles wat we kunnen vinden bij elkaar hebben blijkt alleen een harscheisen kwijt te zijn. Vervelend zo'n rugzak die open gaat als je er op valt. De rest van de afdaling gaat in een gemoedelijk tempo omdat Peter de schrik toch wel erg te pakken heeft (wij trouwens ook). Bij de tent kruipt ie meteen zijn slaapzak in terwijl Jelle en ik ons bezighouden met koffie, materiaal en onszelf. Helaas geen verlenging van de tocht deze dag, maar de laatste dag krijgen we nog een kans.

Paul voor de Toubkalhut. (foto: Jelle Uenk)

Donderdag gaan we voor we teruglopen naar Imlil nog één maal omhoog om nog even te kunnen skiën. Om niet erg laat aan te komen besluiten we om 11.15 uur om te keren. De sneeuw is lang niet overal even fijn, maar het weer is beter dan de dag ervoor. Als we maar op de oosthelling blijven blijkt het nog fantastisch skiën te zijn. We zijn blij dat we dit nog even hebben gedaan. Ook met Peter gaat het nu weer erg goed. Terug bij de tent nog even koffie zetten en dan de hele boel inpakken. Om een uur of één zijn we klaar om naar beneden te gaan. Dan valt ons op dat op ongeveer 100 meter van de hut een gigantische lawine is gestopt. Die was er de dagen ervoor niet, dus die moet 's nacht of deze ochtend naar beneden zijn gekomen. Hij blijkt van helemaal boven te komen, dus een hoogteverschil van bijna 1000 meter. Als je hierin gekomen was dan is je kans op redding nul. Zo groot en hard. Ons pad loopt erover en uiteraard moeten nog een paar foto's gemaakt worden.

Ooievaars in Marakech (foto: Paul Gevers)

Dan glijden we nog zolang mogelijk op hoogte door, om maar zo min mogelijk te hoeven lopen. Helaas laat de sneeuw niet veel toe. De weg naar Imlil is dan nog lang. Voor we in Imlil zijn wordt nog wel een keer of tien gevraagd of we onze spullen niet willen laten dragen: "Fatigué? Vous allez où?". Maar we kunnen nog wel even zien hoe de mensen hier wonen. Onder in het dal is het groen, honderd meter de helling op houdt dat acuut op. Alles doen ze hier met irrigatie. Terug in Imlil wordt wel even ons vervoer geregeld. Voor 350 Dirham komen we in Marrakech, maar volgens mij hebben de twee chauffeurs die we hebben gehad hier maar ieder 100 van gezien.

Het grote plein van Marakech bij avondlicht. (foto: Paul Gevers)

Mijn laatste dag in Marokko besteden we in Marrakech zelf. We gaan de stad in. Gelukkig had ik helemaal geen geld bij me (Peter en Jelle zorgden daarvoor) dus ik hoefde niet eens in de verleiding te komen om bij een van de vele verkopers wat te kopen. Het meeste is toch rommel voor nog te veel geld. We komen nog een Duitser tegen die een tijdje met ons meeloopt en die in die tijd minstens twee keer ingaat op de praatjes van een verkoper. Tussen de middag is geen goede tijd om in een Marokkaanse stad rond te lopen: veel te warm en er is toch niets te doen. Maar aan het eind van de middag wordt het wel leuk. 's Avonds gaan we de souks (straten vol met kleine winkeltjes) in en zijn we ineens nog maar de enige toeristen. Er hangt hier een aangename sfeer en we worden eens niet aangespoord wat te kopen. Na het eten gaan we weer terug naar de jeugdherberg en zit mijn vakantie er weer op.