Pordoi beklimming

Tekst en foto's: Rutger Oudwater en Iljitsj van Kessel (juni 2001)

Leeg staar ik voor me uit over de camping van Canazei. Het is een uur of negen in de ochtend, gisteren had ik niet kunnen bedenken dat ik amper 12 uur na het bereiken van de top alweer naast mijn tent zou zitten, maar ik kan niet anders. Een slechte nachtrust stuurt mijn pijnlijke lichaam en lege geest het bed uit. Uren achtereen staar ik half versuft voor me uit terwijl ik nergens aan kan denken. Rutger is er al niet beter aantoe. Hij zit een paar meter verderop met dezelfde lege blik voor zich uit te staren en trapt af en toe zinloos tegen een steen aan.

Terwijl we op de route aanlopen realiseer ik me dat het al weer veel te laat is geworden door ons getreuzel. Het is allang licht en we hebben veel te veel tijd verdaan op de camping met uitgebreid ontbijten, misschien kwam dat wel doordat we een beetje opzien tegen het avontuur dat we vandaag gaan ondernemen. Naast deze wat frustrerende gedachte bedenk ik dat ik lang naar deze dag toegeleefd heb. We zijn namelijk op weg naar de Noordwest wand van de Pordoispitze. Een wand die me direct greep toen ik haar een jaar of drie geleden voor het eerst zag. Op dat moment wist ik nog niet eens wist wat een achtknoop, nut of friend was en ik had toen nog nooit geklommen.

De wand en de route hebben we alleen nog van afstand bekeken maar nu hij steeds dichterbij komt blijkt hij er toch minder vriendelijk uit te zien dan ik verwacht had. Ik heb nog nooit tegen een wand van deze omvang aangekeken en ik merk dat ik me toch aardig laat imponeren. Voorzichtig vraag ik de wand of ik haar mag beklimmen, dit vraag ik alle wanden voordat ik ze ga beklimmen en in tegenstelling tot vandaag krijg ik meestal een positieve prikkel die me bevestigt dat de wand me toelaat. Rutger die al een stuk vooruit loopt roept dat hij nu weet wat die zwarte stukken op de wand zijn. Watervallen! Gisteren was hij nog zo benieuwd hoe die stukken zouden klimmen, hij vond dat het er wel geinig uitzag. Toch fijn om nu al te weten dat die zwarte stukken watervallen zijn. Zeker als je bedenkt dat we daar zeker drie keer doorheen moeten klimmen.

Terwijl we ons staan in te binden direct onder de wand lijkt het erop dat de ozonlaag zich boven ons tijdelijk heeft geopend. Er vallen vrijwel continu stenen naar beneden. "Zo hebben we dat ook eens meegemaakt" zeg ik schamper tegen Rutger, we kijken elkaar een keer diep in de ogen en beginnen met de beklimming. Snel klimmen we met veel plezier door de eerste vrij makkelijke touwlengtes heen. Nadat ik de vierde touwlengte heb uitgeklommen en naast Rutger sta moet ik wel even aardig slikken omdat ik daar de waterval zie die nog half bevroren is, en waar ik zeker dertig meter door omhoog moet klimmen. Heerlijk al dat water dat van bovenaf mijn mouwen in gaat lopen en me ijskoud zal maken. Nadat ik een paar seconden heb geklommen in de waterval ben ik inderdaad doorweekt. Langzaam klim ik verkleumd door de watervalschoorsteen omhoog waarbij ik constant aan Heinrich Harrer zijn boek de witte spin moet denken waarin de watervalschoorsteen op de Eiger noordwand veel klimmers in problemen brengt. Dit helpt me mijn eigen situatie te relativeren. Gelukkig kan ik mijn eigen watervalschoorsteen heel goed met friends afzekeren. Omdat het er spekglad is leg ik na een meter of 10 om de meter een friend waarbij ik steeds de eerder geplaatste friend weer eruit haal omdat ik anders binnen een paar meter al mijn zekeringsmateriaal er doorheen jaag. Na een half uur in de waterval gewerkt te hebben ben ik er doorheen. Ik vloek naar Rutger dat die wrijvingsschoenen hun werk niet goed doen onder deze omstandigheden om mijn spanning wat lucht te geven en maak stand. Zwetend zeker ik Rutger na.

In de volgende touwlengte moeten we door een aardige overhang klimmen. Rutger vecht zich er moeizaam doorheen. Hier wil je niet vallen omdat je dan een pendel van zeker 10 meter maakt, het laatste punt waar een tussenzekering te leggen was voordat je de overhang instapt. Nadat Rutger stand heeft gemaakt kom ik na. Alles loopt lekker en ik hang al snel in de overhang. Dan breekt een greep uit en hang ik ineens 10 meter lager in de lucht. Eerst durf ik niet te bewegen omdat ik bang ben dat het touw is beschadigd. Daarna besef ik dat ik wel moet bewegen om hier weg te komen. Ik slinger wat heen en weer, raak de wand weer aan en klim snel door de overhang heen. Grepen zaten er genoeg alleen pakte ik net de verkeerde.

Na de overhang volgen een paar soepele touwlengtes en tegen een uur of twee komt de zon een beetje in de wand. Daardoor drogen we dan wel lekker op, maar tegelijkertijd begint een spervuur van stukken ijs die van de waterval afbreken en op ons afgeschoten worden. Na een minuut of 20 wordt het rustiger en kunnen we weer wat aangenamer klimmen, en zo hoort dat ook in een route waarvan het gidsje zegt dat het Genusskletterei is. (Het gidsje vermeldt ook het volgende "Nicht zu früh im Jahr, sonst machen sich die Wasserfälle ungemütlich breit" het is alleen de vraag wat er met "zu früh" bedoeld wordt het is namelijk al eind juni!) Terwijl ik lekker in het zonnetje sta te zekeren schiet ik reflexmatig in elkaar. Een enorme inslag van stukken rots overal om me heen. Geschrokken zoeken we bevestiging bij elkaar dat we beiden niet geraakt zijn terwijl het weer rustig en stil in de wand wordt.

Omdat we alweer lekker opgedroogd zijn en de zon ons aardig heeft opgewarmd besluit de wand dat we weer eens even lekker mogen douchen. Deze keer mogen we in een smalle en diepe stroom water tien meter omhoog klimmen. We kijken elkaar aan met een blik van verstandhouding en ik begin met het klimmen van deze lengte. Gelukkig is het een vrij makkelijk stuk doordat een voorganger er een handige schlinge in de sleutelpassage van dit stuk achter heeft gelaten. Dankbaar maak ik daar gebruik van zodat ik al snel weer stand kan maken en me door de zon kan laten opdrogen.

De volgende zes touwlengtes leveren geen problemen op. We klimmen geconcentreerd en snel door deze lekkere lengtes heen. Voordat we de laatste keer door de waterval heen mogen klimmen maakt Rutger nog een keer stand zodat ik deze lengte weer eens lekker als eerste kan gaan nemen. Terwijl ik crackers sta te soppen in een plasje water om wat vocht binnen te krijgen zie ik Rutger ineens een paar meter naar beneden schieten. Dan blijft hij hangen aan een zekeringspunt. Even is hij te versuft om wat te zeggen maar al snel blijkt dat een haak van de standplaats uitbrak terwijl hij erin ging hangen. Vervolgens is hij zeker twintig minuten bezig om de standplaats in te richten met onze eigen zekeringsmiddelen. Wanneer hij aangeeft dat ik kan komen vraag ik nog of hij zeker is van de standplaats. Uit zijn stem vang ik op dat de ja die hij roept als een nee moet worden opgevat. "Niet vallen nu dus, van Kessel" zeg ik tegen mezelf.

Als ik bij Rutger aankom zie ik dat hij niet helemaal op z'n gemak is. Snel klim ik door naar een goede zekerplaats die hooguit vijf meter verder in de waterval te vinden is. Ik ben blij dat ik hier helemaal nat sta te worden terwijl Rutger naar me toe klimt omdat het gevaar waar we net mee geconfronteerd werden geweken is. De waterval is hier smal en we moeten er een stuk recht door omhoog. Daarna klim ik eruit. Dit is een stuk van de route dat me het meeste bij gebleven is omdat ik denk dat de hel er net zo uitziet. Het is een smerige en glibberige traverse schuin omhoog in een spleet. Je handen op druk in de smurrie en je voeten op wrijving tegen de wand. Heerlijk klimmen! Toch viel dit stuk wel mee omdat ik me steeds bedacht dat ik hier ook afscheid nam van de waterval.

Na nog twee heerlijke lengtes komen we aan op de markante richel die deze wand van veraf herkenbaar maakt. Het is inmiddels al half zes en Rutger geeft aan dat we zouden kunnen stoppen. Hier wil ik niets van weten. We moeten nog vijf echte touwlengtes klimmen en de terugweg van boven is een stuk eenvoudiger dan vanaf deze richel. Ik schat in dat als we een beetje doorklimmen we zeker wel om negen uur boven zijn. Bovendien is het weer super stabiel waardoor onze enige tegenstander de invallende schemer kan worden. Nadat we even kort ontspannen, wat eten en drinken gaan we snel verder met de beklimming.

Het laatste stuk van de route verloopt soepel. De route is hier veel minder avontuurlijk dan alle voorgaande stukken. We klimmen vrij snel en doordat we nog maar weinig afgeleid worden door steenslag, water en vallend ijs kunnen we ons lekker concentreren. Hierdoor zijn minder tussenzekeringen nodig, wat de snelheid nog verder verhoogt. Ik realiseer me dit terwijl ik klim en moet daarbij denken aan de website van Black Diamond waarop een klimmer vraagt hoeveel tussenzekeringen nodig zijn. Het antwoord hierop is dat dit afhankelijk is van je comfort level. Deze stelling wordt voor mij vandaag bevestigd.

Halverwege het tweede stuk is god nog even zelf aan het werk bij het bouwen van deze berg, dat besluiten we na het klimmen van de hierna beschreven passage. Ik sta voor een spleet die naar achteren toe steeds smaller wordt en ik vraag me af of ik niet verkeerd geklommen ben omdat hij naar boven toe steeds verder overhangt. Het lijkt wel een doodlopende weg. Na enig onderzoek moet ik toch op de goede weg zitten en ineens snap ik wat ik moet doen. Ik gooi mijn linker voet omhoog en knel hem tussen de twee wanden in. Laat me vervolgens heel ver achterover zakken en breng mijn armen omhoog zodat ik ver boven mijn hoofd wat grepen kan pakken waarbij mijn rug horizontaal hangt. Dan kan ik langzaam aan hand voor hand een hogere greep pakken waardoor ik uit deze spleet klim. Nadat Rutger deze truc ook uitgehaald heeft vinden we het jammer dat de tijd zo dringt. Anders zouden we deze passage nog een keer geklommen hebben.

Als we het vervolg van de route bekijken zien we ineens dat we nog maar twee in plaats van de verwachte drie lengte hoeven te klimmen. Dat komt doordat we er stevig tegenaan gegaan zijn en een paar keer tot het einde van het touw geklommen hebben voordat we stand maakten. Hierdoor hebben we één lengte gewonnen. De laatste twee lengtes verlopen zonder problemen. Wanneer ik uit de wand klim en boven op het plateau van de Pordoispitze sta maak ik snel stand om Rutger na te laten komen. Het is half negen als Rutger naast me staat. Het is een heerlijk gevoel om de concentratie even van ons af te laten vallen en rustig om ons heen te kijken. De avondschemering valt al in en de zon geeft lange schaduwen over het dal. Ik ga op een uitstekende rots staan haal een paar keer ontspannen en diep adem en voel me diep gelukkig. Dit was het werken waard denk ik.

Daarna gooien we al ons klimmateriaal in de rukzakken en beginnen aan de afdaling. Hiervoor moeten we eerst een nog maagdelijk sneeuwveld oversteken. Dit bevestigt ons vermoeden dat wij de eerste klimmers zijn die deze route dit jaar geklommen hebben. Temeer omdat de chaos die wij met onze sporen op het sneeuwveld achterlaten ook van eerdere klimmers te zien zou moeten zijn als die er geweest waren. Dit geeft ons een extra opkikker die we nog goed kunnen gebruiken omdat de afdaling, zoals bij vrijwel alle beklimmingen, flink tegenvalt.

Onze tegenvaller wordt veroorzaakt doordat we verwacht hadden dat we vrijwel het gehele stuk zouden kunnen skiën op onze schoenen, zoals we dat al eerder gedaan hadden deze week. Helaas is het al zo koud geworden dat de sneeuw hier te hard voor is. Bovendien ligt er op deze hoogte nog zoveel sneeuw dat we vaak tot onze knieën er in wegzakken. 800 hoogtemeters naar beneden is dan nog een heel eind. Om half elf staan we naast de auto. Een perfecte timing omdat het op dat moment helemaal donker is geworden en onze hoofdlampen natuurlijk braaf in de tent liggen, aangezien we niet hadden verwacht dat deze dag zo lang zou gaan duren.

In het dorpje vinden we nog een aardige pizzabakker die het vuur voor ons nog wel even op wil stoken. Versuft drinken we wat bier en prikken we wat in de pizza die me voor geen meter smaakt. Alles wat ik nu nog wil is slapen.