Dent du Requin : Renaudie direct (600 meter, V)

Tekst: Eelco Franz
Foto's: Ruben van Walen & Eelco Franz

Het is op nieuw een dag slecht weer in Chamonix. In de stromende regen staan we in de rij voor het loket van het Montenvers treintje. We voegen ons in de wachtruimte bij een doorweekt groepje Japanners met een verplichte Montenversdag, een schoolreisje en vier andere klimmers. Deze dag gebruiken we om naar de Requinhut te lopen. Morgen zal het goed weer worden. Dat willen we niet aan onze neus voorbij laten gaan want snel daarna zal het opnieuw onstabiel worden. In de trein staren we een beetje naar de andere klimmers. Eenmaal boven proberen we vanaf de terassen van Montenvers een blik op de Mer de Glace te werpen. Terwijl verwarde toeristen proberen door de wolken heen foto's van de Dru te maken, maken wij ons klaar om af te dalen naar de gletsjer. Ondertussen komen we in contact met de andere vier klimmers. Het blijken Denen te zijn die ook naar de Requinhut gaan. Gehuld in goretex gaan zes mannentjes op pad. Lange tijd hoeven we niet aan touw en kunnen we lekker spleten springen. De Belgische commando's zijn er ook aan het spelen. Ter hoogte van de Envershut komt er sneeuw op de gletsjer. We binden ons aan in twee cordees, overwinnen nog een spletenzone, stappen over een leuke randspleet, beklimmen weer wat ladders en komen uiteindelijk op het terras van de Requinhut. We worden vrolijk welkom geheten door de huttenhond.

Ondertussen is het weer redelijk opgeklaard. Met het gidsje en een biertje in de hand verlekkeren we ons aan de oostwand van de Dent du Requin (dolfijnentand): " excellent granite and some classic lines make this a regular venue for aspiring rock climbers. The Renaudie Direct (Central Spur) is the classic route on the E face with sustained climbing of medium difficulty. It is arguably one of the finest routes of its class in the Aiguilles". Dat klinkt hoopvol. De rest van de middag drogen we de kleren, lezen de route in en babbelen wat met twee net aangekomen Bitten. Zij hebben een nachtmerrie achter de rug op de "Mer de Glace face (D)" van de Aiguille de Grepon. Ze raakten van de route af en verdwaalden in de wand. Het afdaalavontuur kostte hen drie dagen. Niet fijn dus. Maar alles wordt keurig met Britse understatements gerelativeerd. Het lijkt hen nu wel aardig om achter ons aan te klimmen in de Renaudie. Hebben wij op zich geen probleem mee. Nadat ze vertellen dat deze zomer in Chamonix bij hen nog geen route is gelukt zonder prolemen kijken Ruben en ik elkaar toch even vragend aan. Die avond zoeken we in het huttenboek naar beklimmingen van de Renaudie. Volgens het gidsje is het een klassieker. Maar dan wel een vergeten klassieker! Vorig jaar hebben alleen enkele Italiaanse touwgroepen hem geklommen en deze zomer zijn we de eerste. Dat bevestigt ook de waardin. Vlak voordat we gaan slapen maken we nog een beetje ruzie met de Britten over wie morgenochtend als eerste opstaat. Die groep moet namelijk het spoorwerk door de sneeuw naar de wandvoet doen. We komen er niet uit.

De volgende ochtend staan we vroeg op. De Denen gaan op weg naar de Torinohut, de Britten slapen nog. Via een steile morenenrug bereiken we een sneeuwveld dat eigenlijk een kleine afsplitsing is van de Envers du Plan gletsjer. Het sneeuwveld is onderaan de wandvoet ongeveer vijftig graden steil. Dat is steiler dan verwacht en we vinden het best spannend. Gelukkig is er geen heftige randspleet en kunnen we gemakkelijk de rots instappen. We hebben het gevoel al een halve noordwand geklommen te hebben. De stijgijzers, ijsbijl en plastic boten gaan in de rugzak. Gordel, touw, friends en klimschoentjes komen eruit. Ondertussen zien we de Britten in onze tredenladder naar boven stormen. De eerste tweehonderd meter van de wand bestaat uit tweede- en derdegraads rots. Dit soleren we totdat we onder een brede schoorsteen staan. Hier binden we ons in en gaan vanaf nu de touwlengten uitzekeren. De schoorsteen komt uit op een terras die we naar rechts toe volgen. Na een zigzag beweging staan we onder het centrale wanddeel. We gaan even zitten nu het nog kan. Boven ons uit torent de "central spur", bestaande uit schitterend rood graniet. Vanaf ons standpunt is het moeilijk te bevatten dat hier een gewone vijfdegraads route doorheen loopt. We gaan verder en genieten van de ene lengte na de andere. Een prachtige vijfdegraads sleutellengte (met de enige haak van de hele route) en een leuk overstapje uit de ene crack in de andere geeft ons toegang tot het bovenste deel van de wand. Dit is iets minder steil, maar nog steeds heerlijk klimmen.

Boven Italië bollen ondertussen behoorlijke bloemkolen op. Dit laat ons een beetje schrikken en in een iets hoger tempo klimmen we nog een aantal vierdegraadslengten totdat we uitkomen op een klein zadeltje in de Mayer-Dibona-graat (NE-graat). Vanaf hier leidt een behoorlijk luchtige lengte over de graat naar een gendarme vlak voor de top. Op de gendarme rusten we even om eens om ons heen te kijken. We voelen ons lichtelijk geïntimideerd door de omgeving. Ook vanuit het westen bonken nu zwarte wolken tegen de Aiguilles aan. Links kijken we in de zeshonderd meter hoge oostwand van de Requin en rechts van ons in zevenhonderd meter hoge noordwand. We hebben ook een goed zicht op de oostwanden van de Aiguille du Plan en de Dent du Crocodile: mooie rotstouren die we ook weleens willen doen. We bevinden ons nu aan de NW kant van de Requin en een lange touwlengte scheidt ons nog van de top maar is bedekt met een flinke laag keiharde sneeuw. Een onverwacht toetje. We verruilen de klimschoentjes weer voor de boten en trekken stijgijzers aan. Behoedzaam klimmen we achter onze Britse vrienden aan door een compleet dichtgesneeuwde vierdegraads schoorsteen. We zijn op de top en aan het begin van de abseilroute. Een spannende vijftig meter lange abseil brengt ons in de zuidwestwand. Normaal gesproken een AD-route maar nu ziet het er alles behalve prettig uit. De wand bestaat uit granieten platen bedekt met een laag gruis en een flinke laag papsneeuw. Er zijn vaste abseilpunten maar die liggen onder de sneeuw. De Britten gaan voor ons uit en doen fantastisch werk met het vinden van de abseilpunten.

Vaak moet tussen de abseils een stuk getraverseerd worden. Dit doen we aan kort touw. De één traverseert naar het volgende punt terwijl de ander hem zekert over een rotspuntje. Dit vergt opperste concentratie wat niet altijd even makkelijk is om op te brengen. Ik maak nog een mooie schuiver maar Ruben weet het netjes op te vangen. Deze afdaling heeft ons ondertussen al een flink aantal uren gekost. Het begint zelfs al te schemeren. De laatste abseil gaat via een instabiele sneeuwbrug over de randspleet. Het touw blijft natuurlijk vast zitten. We dreigen ons geduld te verliezen en vuren een fikse scheldpartij op het touw en de berg af. Dat lijkt te werken. Het touw laat gelukkig los en we kunnen in het donker over de Envers du Plan gletsjer naar de Requinhut terug strompelen. We omzeilen enkele lastige spletenzones en komen vervolgens uit op een rotseiland. Gisteren zagen we hier mensen -die van de midi afkwamen- via een soort klettersteig naar beneden komen. Maar in het donker kunnen wij die natuurlijk niet vinden. Zwaar geïrriteerd staan we even rond te kijken. Onder ons ligt het sneeuwveld waar we vanmorgen overheen gegaan zijn op weg naar de wandvoet. Met mijn hoofdlampje tuur ik in diepte maar zie niets. We gokken erop dat het niet meer dan vijftig meter is en besluiten ab te seilen aan het enige rotsblok dat het platte rotseiland rijk is. We halen het net. Vanaf hier is het straightforward naar de hut. Het is middernacht. Echt kapot zijn we nog niet. Dat blijkt een vergissing als we weer bij de hut komen. De Britten hadden de goede weg wel gevonden, want die zijn al een tijdje binnen. De waardin had thee en cake klaar gezet maar al snel krijg ik geen hap meer door mijn keel en schreeuwt het lichaam om slaap. Ik geef er maar al te graag aan toe.