Rosengartenspitze - Steger

Door : Monique Gentenaar en Iljitsj van Kessel
Datum : eind september 2003

Het voelt aan als de dag van gisteren. Wat dat betreft kent de geest geen afstand en ook geen tijd, hoog wat wazigheid wanneer je maar even aan een bepaald moment denkt. Want dat moment is in de tussentijd door zoveel andere gedachten overspoeld, dat er van alles overheen is gaan liggen. Maar wanneer je lang genoeg naar dat moment blijft kijken, dan wordt het weer net zo scherp als het moment waarop je het beleefde. Doordat ik nu wat langer aan dat ene moment terugdenk, is het net alsof ik weer in Italië met mijn blote voeten in slippers door het koude en natte gras naar de bakker loop om brood te kopen.

Intussen is Monique alvast koffie aan het zetten en belooft het wederom een stralende dag te worden. Na het ontbijt treuzelen we nog een beetje rond op de camping voordat we besluiten om ten zuiden van de camping over een bergkam te gaan wandelen, we zijn namelijk nog behoorlijk moe van de vorige dag. Dit keer geen klimmen en geen zware inspanning, maar wel genieten van de stilte en de schoonheid die de bergen te bieden hebben. Daarom toch weer omhoog, weg uit het dal vanwaar de bergen weliswaar aardig zijn, maar ook te ver weg om er echt van te kunnen genieten. Toch besparen we ons deze keer de inspanning van een klim of slopende wandeling, door ons met een kabelbaan omhoog te laten slepen.

Terwijl we over de bergkam lopen kijken we uit over de Rosengartenspitze, de berg die we gisteren beklommen hebben, en tot onze verbazing (waar we ons vrolijk over maken) wordt die berg - hoewel het een vrijwel onbewolkte dag is - de hele tijd door de zon verborgen achter een klein pesterig wolkje. Maar het kan ook goed zijn dat het wolkje onze bondgenoot was voor de brutaliteit die wij namen om de berg - zo laat in het seizoen en tegen alle afwijzende adviezen in - toch te beklimmen.

In mijn gedachten ga ik nu twee dagen terug in mijn herinneringen in. Ineens zit ik in het taxibusje dat tegen een steile bergweg op rijdt om ons de Rosengartengrüppe in te rijden. Terwijl we uitstappen, kijken we uit op het prachtige komdal waaruit de laatste wandelaars langzaam wegdruppelen, en is het verder de stilte die daar heerst. Tussen de immense bergwanden lopen wij nog een uur lang verder omhoog naar de berghut, waar we die nacht zullen overnachten. Daarbij hebben we voortdurend uitzicht op de immense wand, die wij de volgende dag van plan zijn te beklimmen. In dat uur komen we bovendien ook (maar dat weten we dan nog niet) steeds dichter bij een groep leuterende Duitse alpinisten, die precies weten hoe en wat zich in deze berggroep, die ze als hun achtertuin beschouwen, afspeelt.

Terwijl we in een overvol bijhuisje van de hut wat eten, wordt ons gevraagd wat we hier komen doen. We hadden de verhalen al aangehoord die ze elkaar zaten te vertellen, en toch hadden we niet op zoveel weerstand gerekend nadat we zeiden dat we de Rosengartenspitze gingen beklimmen. "Holländer" klonk het spottend. Ach ja, dachten we nog en keken elkaar een beetje bescheten aan, omdat het toch wel een hele onderneming zou worden en we niet echt op deze kritiek, die onze onzekerheid - hoewel gering in omvang - aan zou kunnen wakkeren. "Die Steger?" Nah, of we wel wisten hoe zwaar die route die alleen voor profi's was weggelegd zou worden, vroegen onze tafelgenoten. We keken elkaar weer aan en lieten het er verder maar bij.

We wisten dat vele "Höllander" ons voor waren gegaan en dat ze allen gewoon, net als ons, gemiddelde klimmers waren. Bovendien wisten we dat 'ie ook wel een beetje als standaardroute voor klimmers in de vijfde graad bekend stond. Want hoewel de topo onderin wat zesdegraads passage's vermeld, zijn die niet zwaarder dan de meeste 4c routes in Freyr. Of we nog steeds zin hadden? Ja natuurlijk. Maar wisten we wel dat het al veel te koud was om die route te klimmen. Ach, dat zou wel meevallen zeiden we. Nou de hele dag schaduw en min tien graden om z'n minst. Ja, zeiden we terwijl onze humeuren er niet op vooruit gingen, we hebben er nog steeds zin. Ze gooiden er nog een schepje boven op. "De dagen zijn trouwens ook al veel te kort, je komt niet voor het donker boven". "Slaap lekker zo", zeiden we tegen de groep om daarna lekker naar bed te gaan.

We vroegen nog even aan de waard of de route in orde was, en tot onze vreugde was dat inderdaad het geval. Ondanks dat we een beetje onzeker waren geworden door alles wat tegen ons gezegd was, vielen we al snel in een diepe slaap. Hoewel, ik lag eigenlijk de hele nacht een beetje wakker, dacht aan de lengtes, de zwaarte, het materiaal dat we gepland hadden om mee te nemen en aan het proviand, de commando's, de terugweg die lang was, de temperatuur en de vallende stenen vlogen me daarbij om de oren; gelukkig werd het snel weer ochtend. Na een kort ontbijt in een nog lege hut begonnen we aan de aanloop. Het was overal in het prachtige komdal nog helemaal stil, en terwijl zo nu en dan een gems vlak voor ons wegsprong naderden we de instap van de route al snel. Nog even een stukje langs het pad omhoog, en daar stonden we al op de juiste plek tegen de wand.

De eerste lengtes bleken tot onze verrassing van mooie boorhaken te zijn voorzien, en dat gaf een prettig gevoel. Even geen gekloot met materiaal waardoor we ons volledig op het klimmen zelf konden richten. Bovendien waren de eerste lengtes van de route het zwaarst, waardoor die toch redelijk comfortabel afgelegd konden worden. Terwijl we onze gordels aantrokken en ons inbonden verwarmde de zon gewillig de spieren. De eerste lengtes waren gelijk lekker steil. Heerlijk omdat ik dan meteen een mooi overzicht over de lijn heb die geklommen moet worden, waardoor ik niet zo snel in het woud van mogelijkheden verdwaal die in de makkelijkere lengtes altijd voorhanden is. Bovendien is de rots vaak veel harder en liggen er veel minder losse stenen, die al door een beetje onhandig touwverloop naar beneden kunnen suizen en de zekeraar onnodig in problemen kunnen brengen. Meestal roep ik tijdens het klimmen wat bijzonderheden over de route, waar het lastige pasje zit en hoe het greepje te vinden is die nodig is om erdoor te komen.

Terwijl we verder omhoog klommen werd het terrein gemakkelijker. Ook nu begon ik me er weer ongemakkelijk bij te voelen, omdat het minder goed af te zekeren was, en omdat er veel, veel te veel, los puin lag, en omdat het wederom een doolhof van mogelijkheden was. Teveel mogelijkheden: ik kan niet kiezen en daarom pak ik het gidsje erbij om me te helpen bij het spoorzoeken. Wat een uitdaging zou dat zijn, een route als deze klimmen zonder een topo op zak. Tot nog toe ben ik zo ver nog niet gegaan en ik betwijfel of het ooit zover zal komen. Vast niet, nu ik bijna niet meer klim. Mijn klimtempo is door dat gezoek en het puin ook vaak wat lager in de makkelijkere lengtes; eigenlijk sla ik ze het liefste over, dat doe ik doorgaans al op de camping door routes uit te zoeken die vrij continue zijn, zodat ik niet in dit soort stenendoolhoven verdwaald raak. We zijn nu veel tijd aan het verliezen, maar goed, deze wand schreeuwde me een paar jaar eerder tijdens een wandeling door het gebied al toe om door mij beklommen te worden, en daar ontkwam ik deze keer niet aan.

Monique is een heerlijke klimpartner die altijd snel naklimt en erg alert is met zekeren, waardoor ik met enige zekerheid door de puinhoop klim. Dan is ineens de schoorsteen van de route aan de beurt. Wanneer Monique na die lengte weer naast me staat moet ik lachen om de soepelheid waarmee ze door de schoorsteen ging, precies zoals het hoort: lekker buitenom waar volop goede grepen voorhanden waren. Toch vloekte ze tijdens die lengte één keer naar me, omdat ze gedwongen werd een stuk te klimmen waar geen grepen voorhanden waren om een friend weg te plukken. Die had ik daar, dom dom, dom, weggepropt omdat ik er wél voor gekozen had om in de val van de schoorsteen te trappen, en er dwars doorheen te klimmen. Wat een lijdensweg! Iedere stap naar boven was ik bang dat ik langs de gladde wanden weer terug zou slippen om een paar seconde later weer naast Monique te liggen. In de hele schoorsteen was er, op die ene friend na, geen tussenzekering te leggen en ik moest dat ding eenvoudigweg wel leggen. Vanwege de angst die toesloeg was ik niet in staat om zonder verder te gaan.

Gelukkig kwamen er na de schoorsteen weer wat moeilijkere lengtes, waardoor het tempo iets omhoog kon. Toen we op een gegeven moment bijna boven waren, kwamen we aan bij een plaat die in mijn ogen absoluut niet overeen kwam met wat er in het gidsje getekend was. Maar goed, ik ben soms niet echt een held in het lezen van die gidsjes: ik zit er toch iedere vakantie wel een keer gruwelijk naast, en dat was deze keer het geval. De plaat was heerlijk en bovendien goed afgezekerd, alleen miste ik een spleet links van mij en een standplaats die wel in het gidsje opgenomen was. Deze afwijkingen lieten me er tijdens het klimmen van overtuigd raken dat we verkeerd zaten, wat een dwaling! Want wie gaat er nu zo hoog op de berg acht haken (die er zeker zaten) in de rots rammen, wanneer de route daar niet loopt. Maar goed, als de geest overtuigd is van zijn gelijk blijft er niets anders over dan mijn handelen op die waarheid af te stemmen. "De plaat was vast een niet ingetekende variant", hield ik mezelf voor. Intussen klom ik terug. Dit grapje kostte zeker een uur doordat Monique door knellend touwverloop bijna niet in kon halen.

Daar stonden we dan, op een vrij grote scheef omhooglopende spleet. Gelukkig was het vanaf daar vrij gemakkelijk klimmen, maar wederom niet af te zekeren. We traverseerden langs de spleet omhoog, en kwamen uiteindelijk een stukje naast de top op de kam van de berg uit. Terwijl Monique de laatste passen van de laatste lengte maakte, verdween de zon uit de wand. Ik was inmiddels al tot het bot afgekoeld, omdat ik blootgesteld werd aan de ijzige wind die over de kam waaide. We kluunden aan kort touw langs de kam naar boven terwijl we stukjes ijs, die daar in het gure klimaat aan de wand vastgeplakt waren, omzeilden.

Op de top scheen de zon weer en was het windstil. Hoe doen ze dat toch in de bergen met die steeds weer veranderende wind, zeiden we tegen elkaar terwijl we moesten lachen om het mooie weer en de succesvolle beklimming. Terwijl we even op de top zaten en naar het prachtige avondlicht keken legden we onze klimspullen af. Toen alles in de rugzak zat konden we het er even later alweer uit halen, omdat we vergeten waren dat de terugtocht van een paar abseils voorzien was. Wat een tijdverspilling is dat haastige gedoe toch ook.

Na de laatste abseil, waar we bijna een touw verloren doordat deze vast bleef zitten, liepen we de weg terug naar de hut. Zeshonderd hoogtemeters zijn dan nog best een stuk, maar het liep vrij gemakkelijk en we kregen het al snel weer lekker warm in de windstille schacht waardoor we omlaag liepen. Toen we bij de hut aankwamen keken we elkaar aan met een blik van verstandhouding. We hadden geen zin om nog een avond tussen die hijgerige Duitse klimhelden te zitten, en daarom liepen we verder. Een uur later stonden we voor de keuze om naar het dal terug te lopen, of om in een lager gelegen hut te overnachten. We kozen voor het dal en terwijl het al donker begon te worden kregen we al snel spijt van ons besluit. We hadden de lengte van het resterende traject flink onderschat, en liepen meer op onze botten dan op onze spieren naar beneden. Wellicht waren we in één keer invalide en bejaard geworden, wanneer er niet een auto langs kwam die stopte om ons een lift te geven. Eerst reed hij door maar door een wonder kwam hij terug, wellicht geroepen door de tranen van hopeloosheid die we bijna lieten stromen toen hij voorbij reed. Waren we soms onzichtbaar, zag hij niet hoeveel pijn wij hadden? Zo werd onze prachtige dag toch op het laatste moment niet in een hel veranderd, en vielen we een uur later in een heerlijk diepe slaap.