AD+/D-
Sellatürme Dolomieten

Tekst en fotografie: Menno Boermans (verscheen eerder in Limits)

Moeten we buiten slapen? Op de grond? Het is min tien, jullie zijn gek! Sinds we in het donker de Dolomieten zijn ingereden heeft Roland zich al ettelijke malen verbaasd uitgelaten over wat Bob en ik van plan zijn. Voor ons is het heel normaal om op vrijdagavond om zeven uur in de auto te springen, duizend kilometer naar de Alpen te rijden, een of twee bergen te beklimmen en zondagavond weer terug te zijn in Olanda. Maar Roland is geen klimmer. Hij tennist, is een vriendje van Bob en besloot na het aanhoren val talloze stoere epics het klimmen nu eens met eigen ogen te aanschouwen. Maar dat ie dan ook zelf buiten in de kou moest slapen, dat had ie zich nog niet gerealiseerd. De parkeerplaats bij de Sella-pas is leeg. Plek zat dus om een mooi bedje naast de auto te creëren. Luid lachend liggen Bob en ik al diep weggedoken in onze slaapzakken als Roland nog steeds mokkend over de parking slentert, op zoek naar een recht stukje grond. Uiteindelijk vinden we hem de volgende morgen languit op de achterbank van mijn Golf.

We zwaaien naar beneden. De auto van waaruit Roland ons in de gaten houdt is nog slechts een klein stipje. De knalrode Windstopper die ik aan heb moet goed te volgen zijn geweest het afgelopen uur. We zitten inmiddels op de top van de eerste Sellaturm, hebben prachtig uitzicht over het Noordwestelijk deel van de Dolomieten. Half liggend op onze rugzakken wijzen we de toppen aan die we deze zomer nog graag zouden beklimmen. Links de 800 meter hoge wand van de Pordoispitze, daarachter in de verte is nog net de Marmolada zichtbaar. 'Goed tempo, mannetje' complimenteer ik Bob. We proberen een hoog tempo aan te houden. En dat kan goed, de route waar we inzitten is aan de eenvoudige kant. Maar bij zo'n eerste alpiene rotsbeklimming van het seizoen is het altijd goed om laag in te zetten. Na een winter vol ijsklimmen en skien, moeten de handjes nog wennen aan de rots. Bovendien is het voor Bob de eerste kennismaking met de Dolomieten. Vandaar de rustige inklimroute van vandaag: de overschreiding van de drie Sellatürme. Terwijl de zon hard haar best doet om de laatste resten sneeuw te laten verdwijnen klauteren we in rap tempo door, op zoek naar een geschikte 'abseilstelle'. De route maakt een paraboolachtige beweging over de drie torens, waarbij de omhooggaande bewegingen klimmend worden gedaan en de neergaande via een aantal abseils. De tweede toren ziet er vanaf de eerste steil uit maar zodra je in het zadel staat, dat zich tussen de twee in bevindt, verandert het perspectief danig. We volgen nu de Kostner-route, die ons in slechts drie touwlengten op de top van de tweede turm brengt. Het wordt steeds duidelijker dat het een goede beslissing is geweest om vandaag de wrijvigsschoentjes in de rugzak te laten en te kiezen voor stevige D-schoenen. Het is begin maart. In het dal is de lente weliswaar reeds begonnen, hier hoger op de berg houdt koning winter langer stand. Grote plakaten sneeuw bemoelijken ons soms het neerzetten van de voeten. Op de top van de tweede turm ligt zelfs nog zoveel sneeuw dat ik ook de ijsbijl van m'n rugzak haal. Je weet maar nooit. Als je hier gaat glijden.....

'Hij moet hier ergens zitten', murmel ik, terwijl ik met het gidsje in de ene hand en de bijl in de andere, her en der sneeuw van de rots veeg. Na een flitsende start vanmorgen en een prima tempo de rest van de klim hebben we nu al veel tijd verspeelt met het afdalen van de tweede toren en het vinden van de laatste abseilplek. Omdat de zon het zadel tussen de tweede en derde toren nog nagenoeg niet heeft verwarmd ligt hier nog een aardige hoeveelheid sneeuw. We zijn nu al drie keer een stukje de graat opgelopen, wanhopig speurend naar een rotspunt die er robuust genoeg uitziet om over ab te seilen. Ergens hier onder de sneeuw moeten ook boorhaken zitten, maar het zoeken ernaar is onbegonnen werk. 'Ik geef het op' zegt Bob en helaas kan ik alleen maar instemmen met het beginnen van de terugtocht. Het is vier uur en de dagen zijn nog niet bijzonder lang. Wij weten ons wel een nachtje hier te redden natuurlijk, maar hoe moet het dan met Roland die nog in de auto beneden zit? Uiterst voorzichtig, met de bijl in de hand en sneeuw van de rotsen vegend, klimmen we aan de zuidzijde van de torens af. Wederom een tijdrovend klusje. Straks, over een maand zullen hier tientallen klimmers per dag lachend naar beneden sjokken over het gemsenpaadje dat hier volgens het gidsje ergens moet liggen. Nu niets dan gladde stenen die net op het moment dat je erop gaat staan toch te weinig houvast blijken te hebben op de ondergrond. Keer op keer wankel ik, maar kan ik mijn evenwicht toch behouden. Meer dan een uur later staan we weer onderaan bij de instap. Pfoeh.

Later dat weekeinde klimmen we nog de Trenker route (V-) op de eerste Turm en doen we een paar pogingen om toch ook elegant door de, naar ons oordeel veel te gladde, inklim van de Tissi Route (VI) te komen. 'Dat wordt nog flink trainen' meld ik Bob bezorgd. Als dit ons al zoveel moeite kost, hoe zullen we dan ooit enige kans van slagen krijgen op de Marmolada of de Civetta?! Maar gelukkig hebben we wel weer plezier gekregen in het rotsklimmen. En naast presteren is lol hebben toch ook wel erg belangrijk bij onze beleving van deze sport. Vandaar dat ik het ook makkelijk kan accepteren dat we niet slaagden in onze klim. De eerste en tweede Turm kregen we er met gemak onder, de derde blijft voorlopig ongerept. Zij heeft zich nog niet vrij gegeven voor een beklimming.

'Hij heeft buiten in de sneeuw geslapen', schijnt de DJ luidkeels in de microfoon geroepen te hebben terwijl hij de muziek stopzette. Roland had zijn heil gezocht in een disco in Canazei en niet geschroomd zijn overwinning van twee dagen geleden trots kenbaar te maken. Een groep Zweedse wintersporters kon het ook niet geloven, en trakteerde hem de hele avond op gratis drankjes. Roland heeft zich over onze sport verbaasd, maar zichzelf toch ook overwonnen door de koude te trotseren. En hij verbaasd zichzelf - en ons - nog meer door op de terugweg naar huis opeens te wijzen naar een vuilcontainer. Hij blijkt er gisteren nieuwsgierig in gekeken te hebben en hij is leeg. 'Echt een prachtige plek om in te slapen!'.

Info:
De Sella torens liggen aan de weg die via de Sellapas het Grödnertal met Canazai verbindt. De Turms domineren het uitzicht vanaf de pas -drink vooral eerst een kop heerlijke cappuccino op het terras- en zijn allen in ongeveer een half uur lopen te bereiken. Niet verwonderlijk dat veel klimmers dit gebied uitzoeken voor een eerste voorzichtige kennismaking met het Dolomietenklimmen. De overschreiding van de eerste, tweede en derde Turm is gewaardeerd met IV+, III+ en IV. Het is een van de meest populaire routes in het gebied dus in de zomermaanden kan het er zeer druk zijn. In totaal worden er bij de overschreiding 600 hoogtemeters overbrugd. Daar staat bij goede omstandigheden 5-7 uur voor. Tussen de torens in moet er worden abgeseild, de rest van de afdaling gaat door tweede graads klauterterrein en later over een paadje. Op alle torens zijn nog vele andere routes te klimmen, varierend van IV+ tot VI+, en ook de nabije omgeving herbergt vele mooie wanden en pieken. De zuidwand van de Piz Ciavazes bijvoorbeeld biedt kletterij van IV+ tot VII. En wat te denken van de Pordoispitze. Route 'Fedele' voert je in maar liefst 26 touwlengten door voornamelijk vierdegraads terrein naar de 800 meter hoger gelegen top. Niet overdreven moeilijk, wel lang: er staat 6-8 uur voor.

Overnachting:
Op het Sellajoch (pas) staat een hut van de Italiaanse Alpenclub. Overnachtingen hier zijn niet echt goedkoop. Restaurant 'Gerard' verhuurt kamers. Dit ligt meer naar beneden richting het dorpje Wolkenstein. In Canazai is een camping. Wildkamperen in het gebied is verboden, bivakeren voor een nachtje kan natuurlijk overal goed.

Jaargetijde:
Op de zuidwanden kan soms al in maart goed worden (sport)geklommen. Na regen drogen de meeste wanden echter niet bijzonder snel op. En wie tè vroeg in het seizoen komt loopt de kans gehindert te worden door de vele sneeuwresten. Het klimmen wordt dan al snel een echte alpiene onderneming.

Gidsjes:
Klettern rund ums Sellajoch
    Een tweetalige uitgave (Duits en Italiaans) van
    berggids Stefan Stuflesser.
    Lochner verlag, 1997. ISBN 3-928026-14-3
Classic Dolomite Climbs (vertaling van Dolomieten Genussklettern).
    Anette Kohler en Norbert Memmel bundelden meer dan
    100 klassieke routes tot en met de VIIe graad in
    een zeer handzaam boek. De indeling is overzichtelijk,
    de topo's zijn duidelijk.
    Engelse versie: Baton Wicks Publications, 1999. ISBN 1-898573-34-4

Internet:
    PlanetMountain
    Kies achtereenvolgens 'rock home' 'dolomites' en 'sella'.