Gijs bovenin Psycho Isico

2) Superior Ice -
ijsklimmen in het hart van Noord-Amerika

Sunset Slide

Op onze laatste dag in Nipigon gaan we op weg naar Go Mar falls, een waterval die tot de grootste van het gebied behoort. We missen het spoor, en moeten ongeveer een halve kilometer door het bos worstelen. Dit is een stuk vermoeiender dan het ijsklimmen. We ploegen door de dijdiepe sneeuw, hijsen onszelf op de omgevallen boomstammen en ploffen aan de andere kant weer in de sneeuw. Na drie kwartier vinden we eindelijk de hoogspanningskabels die we zochten. Nu hoeven we alleen nog maar door de sneeuw te stampen, zonder die voet-vangende takken diep onder de sneeuw. Dankzij Gijs' uitstekende richtingsgevoel bereiken we toch de juiste waterval. Dit is een enorme plak ijs van veertig meter breed en zeventig meter hoog. Op sommige plaatsen is het ijs wel vijf meter dik. Links loopt een serie bulten omhoog in ongeveer WI 2+, Wij hebben niet genoeg energie voor lange routes en besluiten om een toprope te maken.

Heerlijke zachte poedersneeuw

In het midden van de wand klim ik een prachtige directe lijn met een steil stuk en diverse bulten bovenaan (WI 3). Zoals zo vaak met het klimmen draait het hier om keuzes. Klim ik een stap naar rechts in het stevige ijs waar het inslaan veel moeite kost of pak ik de makkelijke sticks in het natte ijs aan mijn linkerhand, waarbij ik wel steeds de kans loop dat er water in mijn mouw loopt? Doordat ik een aantal keer vergeet om mijn handen op tijd naar rechts te plaatsen kom ik met koude handen aan op de stand. Na dertig meter klimmen begint mijn bloed echter wel te stromen en ik moet in de boor hangen als het warme bloed mijn handen bereikt. Dit is dus wat ze de 'Screaming Barfies' noemen, aaaauw! Als Gijs via een spannende traverse een toprope heeft aangebracht boven het steile rechter wanddeel klimmen we daar toprope, tot we zien dat het bovenste deel van de wand in de zon ligt. De keuze is snel gemaakt: beter abseilen van een boom in de zon dan een Abalakov bouwen in de schaduw. Terwijl ik geniet van het uitzicht over de rivier en ondergaande zon verbaas ik me over de omslag in het weer. Toen we vanochtend op pad gingen woei de sneeuw je om de oren en kon je nauwelijks een hand voor ogen zien, nu heb ik kilometers zicht. Een van onze vrienden uit Michigan tovert een verrassing uit zijn rugzak. Zo glijden we in de gloed van een ondergaande zon, zittend in een lange rij, met een biertje in de hand de heuvel af.

Tjaard op de River of Frozen Dreams, Ice Station Superior

Icefest

Door de lage temperatuur is het in februari / maart mogelijk om in de zon te klimmen, wat het geheel natuurlijk een stuk aangenamer maakt. In de schaduw kun je meestal tot en met april klimmen. Voor diegenen die het heerlijk vinden om in de Calanques te klimmen heb ik hier het winterse equivalent: Ice Station Superior wint met gemak de wedstrijd mooiste uitzicht vanaf de standplaatsen. Over wedstrijden gesproken, ter gelegenheid van Icefest werden diverse prijzen uitgedeeld en als enige niet-noord-amerikanen hadden Gijs en ik natuurlijk geen concurrentie te duchten in de van-verst-gekomen wedstrijd. Het Icefest was dit jaar klein en informeel, maar wordt waarschijnlijk volgend jaar (02/03) grootser georganiseerd. Ik vond het prachtig om er te zijn nu het klimmen nog in de kinderschoenen staat. Er zijn hier allerlei kansen voor klimmers en locals om samen te werken en elkaar te helpen in plaats van elkaar het leven zuur te maken.

Volgende pagina (3 van 4)

Tjaard aan het Lake Superior