Zillertaler Alpen, 2000 :
een zomers tochtje met KNAV98

Tekst: Arnaud Temme
Foto's: KNAV98 (© KNAV98, 2001)

We waren eigenlijk een week of twee te vroeg in het Zillertal. Hoewel het al half juli was, stonden we bij de anstieg naar de Greizer Hütte al vanaf 2200 meter in de sneeuw. Met het weer dat voorspeld was, zou het waarschijnlijk ook niet in een aantal dagen weg zijn. Maar vol goede moed gingen we door; een beetje sneeuw maakt het allemaal wel een stuk mooier toch?

Na een dagje gedwongen freewheelen, gingen we halverwege de week toch maar eens een 'echte' tocht maken. We wilden de Gross Morchner, en we wilden hem niet zomaar, nee we wilden hem vanuit deze hut. Normaal gesproken al een forse tocht (vanuit de Berliner Hütte bij goede omstandigheden), maar nu wel helemaal (voor ons gevoel dan). En dus werd het de volgende ochtend heel vroeg (opnieuw voor ons gevoel): vijf uur op, zes uur weg. Door het nog niet gespoorde pad over de morene naar de gletscher, en vervolgens over de gletscher naar het Tribbachsattel, van waaruit een steil tussenstuk ons naar het Scharzensteinsattel moest brengen. Al snel zaten we in een aardig ritme, en omdat we regelmatig wisselden met sporen, schoten we goed op. De resultaten van kleine Schneebrett-lawines waren volop te zien, en het is achteraf dan ook niet goed te praten dat we dwars door het steile tussenstuk omhoog spoorden. Gelukkig ging alles echter goed, en al snel bevonden we ons op het zeer vlakke firn richting Schwarzensteinsattel. Inmiddels zaten we trouwens ook in de mist, en dat maakte het knap moeilijk navigeren. De achterste werd aangewezen als navigator, en had als taak om de voorste te sturen. En dus gingen we als vier blinden met een hond al roepend verder: 20 graden rechts, nog meer rechts, ietsje links, okee.... enzovoorts. Af en toe kwam er een flard open lucht in zicht. Dan werd er onmiddellijk gestopt, en keken we rond om merkpunten te ontdekken. Onze koers klopte meestal aardig, en daarom konden we steeds meer genieten van die bijna mystieke momenten als het licht golvend over het firn op ons af kwam stromen. We amuseerden ons prima zo, en binnen anderhalf uur na het bereiken van het firn bereikten we de pas onder aan de Morchner. Het zicht was weer wat beter, en daarom konden we de zuidwand en 'onze' zuidoost-graat goed bestuderen. Al snel besloten we dat we het lawinegevaar over onze route te hoog vonden om het laatste stukje Gross Morchner ook te verorberen. Ondanks dat onze route officieel over de zuidoostgraat liep, kwam het er op neer dat we hoog over de zuidwand moesten traverseren. Het hangende pak sneeuw in de zuidwand en de tijd (vlak na de middag) in aanmerking nemend, besloten we dus om de Gross Morchner onbetreden te laten.

Daar zaten we dan, een klein katertje hadden we wel. Een lange tocht gemaakt, maar eigenlijk zonder bekroning. We begonnen eens na te denken; we hadden nog tijd genoeg om iets leuks te doen, waarom bijvoorbeeld niet de Schwarzenstein beklimmen? Dat was maar zo'n twee kilometer over het firn stuiteren, waarbij we ons gedeeltelijk konden baseren op het eerdere spoor. Snel werd de beslissing genomen en gingen we op weg. Eerst namen we nog een kleine revanche op de Morchner door min of meer collectief te urineren op zijn ongevaarlijke voortop, die we daarvoor nog even beklommen. Tja, we moesten toch...

Snel ging het naar de Schwarzenstein. Het laatste stukje, over een sterk verijsde graat, werd wel erg winderig, maar toch waren we er om een uur of half drie. Lang hebben we niet gewacht, want we moesten nog een aantal obstakels overwinnen om thuis te komen. Om te beginnen de afdaling van het steile wandje dat we eerder frontaal beklommen hadden. Dit losten we op door er voorbij te lopen, en via een sneeuw- en rotsgraat aan de zijkant ervan af te dalen. Beneden aangekomen was het even tijd voor pauze: we waren op veilig terrein en we hadden toch nog wat van de dag gemaakt!

En, net zoals bij de vorige pauze, al snel kwam er weer een wild plan op: het weer was aardig stabiel gebleken vandaag, we waren nog niet echt moe, waarom zouden we niet ook nog de Westliche Floiten Spitze beklimmen? Horizontaal wel weer een kilometer, maar slechts 150 meter stijgen...!

Zo gezegd, zo gedaan. Het touw lieten we achter op onze pauze-rots, en ieder voor zich gingen we de laatste stijging van de dag aan. In nog geen twintig minuten waren we alle vijf boven, en.... Jawel hoor, een bankje! Met het zicht op Italië, waar het weer aanmerkelijk lekkerder leek dan in Oostenrijk, gunden we ons nog een kwartiertje. Daarna begon het laatste gedeelte van de tocht: razendsnel omlaag naar de pauze-rots, en als een bobslee over de gletsjer omlaag. Nog een half uurtje morene-lopen, en om een uur of zes waren we weer op de Greizer hütte. Onze vrienden van Knav98 en de collega's van de TSAC (oftewel de theezakjes) zorgden voor een gezellig weerzien, en al snel zaten we met zijn allen achter de spaghetti.